Ik werd ziek in de psychiatrie

Toch ben ik weer gelukkig

Suzanne las een recente bijdrage op Sociaal.Net over pijnpunten in de geestelijke gezondheidszorg.De auteur wenst anoniem te blijven. Haar naam is bekend bij de redactie.Het trok haar over de streep om haar eigen ervaring beknopt maar treffend neer te pennen. Scherp maar ook hoopvol.

psychiatrie
© Dmitry Ratushny / Unsplash

Suzanne

Ik ben 56 jaar. Ik stond 28 jaar in het onderwijs als geëngageerde kleuteronderwijzeres. Ik werkte ervaringsgericht in een concentratieschool en schoolde me regelmatig bij.

Ik ben moeder van twee kinderen waaronder eentje met zorg. Ik was 27 jaar getrouwd met een CEO van een bedrijf waar 800 man werkt. Met andere woorden: ik functioneerde behoorlijk.

Van vrijwillig naar gedwongen

Op een bepaald moment sliep ik niet meer. Die slapeloosheid bracht me zo in de war dat ik besliste om me vrijwillig te laten opnemen in een psychiatrisch ziekenhuis.

“Op een bepaald moment sliep ik niet meer.”

Daar werd ik pas echt ziek. Ik wil u de details besparen, maar ik belandde voor het eerst op een gesloten afdeling. Ik was volledig van de kaart. Wist niet wat er gebeurde, kreeg geen uitleg. Ik werd buitensporig angstig. Er volgden twee gedwongen opnames. Drie keer belandde ik in de isoleercel.

Stigma

Die pijnlijke ervaringen liggen nu zes jaar achter me. Hoewel het beter met me gaat, denk ik er nog elke dag op een of andere manier aan terug.

Nog steeds leef ik met een stigma. In de eerste plaats door mezelf, nog steeds vol ongeloof dat dit mij overkomen is. Maar ook door familieleden die denken dat ik nu een potentiële moordenaar geworden ben. Maar wees gerust: ik deed nog nooit een vlieg kwaad.

“Ik leef met een stigma.”

Ik ervaar dagelijks de gevolgen van onwetendheid rond psychische kwetsbaarheid. En als de media weer maar eens vermeldt dat de dader van een terreurdaad psychisch ziek was, dan word ik getroffen. Telkens opnieuw.

Dan nog

Ik had het geluk dat ik zelfzorg van jongs af aan hoog in het vaandel draag. Ik had een goede thuis, ben verstandig en heb een rijke levenservaring.

Dan nog hakten een gebrek aan betrokken, doortastende zorg en het scherpe stigma zwaar op mij in. Ik raakte niet enkel mijn verstand kwijt maar ook mijn werk, mijn man, mijn kinderen, mijn zelfbeeld, mijn vrienden en mijn inkomen. Ik donderde van de sociale ladder.

Ik ben al 56 jaar. Als dit al zo’n impact heeft op mij, kun je je voorstellen wat dit met jongeren doet?

Twee levens

Ik heb twee levens gehad, eentje voor en eentje na. Ik heb opnieuw contact met mijn kinderen. Ik heb een vriend leren kennen die mij heel graag ziet en neemt zoals ik ben. Doordat ik zag dat hij mij graag zag, durfde ik langzaam ook mezelf terug aanvaarden.

“Ik blijf kwetsbaar.”

Ik neem trouw mijn medicatie, ga maandelijks naar de psychiater en de psycholoog. Ik werk als vrijwilliger. Ik heb weer een sociaal leven, vrienden die me waarderen.

Ik ben terug maar ik besef dat ik kwetsbaar blijf. Op eigen kracht en met gouden mensen om me heen, vind ik makkelijker mijn weg om daarmee om te gaan. Dat maakt me weer gelukkig. 

99% is onvoldoende

Mijn ervaringen met de psychiatrie waren traumatiserend. Natuurlijk vond ik er ook een troostende hand op mijn schouder. Maar het radicaal weggerukt worden uit mijn wereld liet een gapende wonde achter die niemand kon helen.

“Mijn ervaringen met de psychiatrie waren traumatiserend.”

Ik ben blij voor de mensen die wel positief terugblikken op de psychiatrie. Voor wie het verblijf slechts een krasje op hun ziel zette. Maar dat verschil mag niet afhangen van een portie toeval en geluk. Door een manke organisatie van die zorg blijven te veel mensen opgezadeld met trauma’s. Bij ingrijpende beslissingen zoals gedwongen opnames en isolatie is 99% professionaliteit onvoldoende. En daar staan we nog heel ver af.

Positief

Toch schrijf ik deze getuigenis neer omdat ik niet wil blijven vastkleven aan negatieve ervaringen. Nogmaals: ik ben weer een gelukkige vrouw. Mensen die zich herkennen in mijn verhaal en het moeilijk hebben, wil ik beladen met tonnen hoop.

Maar in een samenleving waar de druk op mensen enkel toeneemt en waar één op vier te maken krijgt met de psychiatrie, moeten we in de spiegel durven kijken. Gaat het over omgaan met psychische kwetbaarheid, dan moet en kan nog heel veel beter.

Thema's

armoede, diversiteit, ethiek, gebruiker, geestelijke gezondheid, gezin, gezondheid, handicap, jong, justitie, management, methodiek, onderzoek, opleiding, organisatie van zorg, ouderen, overheid, preventie, sociale professional, vermaatschappelijking, werken, wonen