Opinie

Ik werd ziek in de psychiatrie

Toch ben ik weer gelukkig

Suzanne

Suzanne las een recente bijdrage op Sociaal.Net over pijnpunten in de geestelijke gezondheidszorg.De auteur wenst anoniem te blijven. Haar naam is bekend bij de redactie.Het trok haar over de streep om haar eigen ervaring beknopt maar treffend neer te pennen. Scherp maar ook hoopvol.

psychiatrie

© Dmitry Ratushny / Unsplash

psychiatrie

© Dmitry Ratushny / Unsplash

Suzanne

Ik ben 56 jaar. Ik stond 28 jaar in het onderwijs als geëngageerde kleuteronderwijzeres. Ik werkte ervaringsgericht in een concentratieschool en schoolde me regelmatig bij.

Ik ben moeder van twee kinderen waaronder eentje met zorg. Ik was 27 jaar getrouwd met een CEO van een bedrijf waar 800 man werkt. Met andere woorden: ik functioneerde behoorlijk.

Van vrijwillig naar gedwongen

Op een bepaald moment sliep ik niet meer. Die slapeloosheid bracht me zo in de war dat ik besliste om me vrijwillig te laten opnemen in een psychiatrisch ziekenhuis.

“Op een bepaald moment sliep ik niet meer.”

Daar werd ik pas echt ziek. Ik wil u de details besparen, maar ik belandde voor het eerst op een gesloten afdeling. Ik was volledig van de kaart. Wist niet wat er gebeurde, kreeg geen uitleg. Ik werd buitensporig angstig. Er volgden twee gedwongen opnames. Drie keer belandde ik in de isoleercel.

Stigma

Die pijnlijke ervaringen liggen nu zes jaar achter me. Hoewel het beter met me gaat, denk ik er nog elke dag op een of andere manier aan terug.

Nog steeds leef ik met een stigma. In de eerste plaats door mezelf, nog steeds vol ongeloof dat dit mij overkomen is. Maar ook door familieleden die denken dat ik nu een potentiële moordenaar geworden ben. Maar wees gerust: ik deed nog nooit een vlieg kwaad.

Ik ervaar dagelijks de gevolgen van onwetendheid rond psychische kwetsbaarheid. En als de media weer maar eens vermeldt dat de dader van een terreurdaad psychisch ziek was, dan word ik getroffen. Telkens opnieuw.

Dan nog

Ik had het geluk dat ik zelfzorg van jongs af aan hoog in het vaandel draag. Ik had een goede thuis, ben verstandig en heb een rijke levenservaring.

Dan nog hakten een gebrek aan betrokken, doortastende zorg en het scherpe stigma zwaar op mij in. Ik raakte niet enkel mijn verstand kwijt maar ook mijn werk, mijn man, mijn kinderen, mijn zelfbeeld, mijn vrienden en mijn inkomen. Ik donderde van de sociale ladder.

Ik ben al 56 jaar. Als dit al zo’n impact heeft op mij, kun je je voorstellen wat dit met jongeren doet?

Twee levens

Ik heb twee levens gehad, eentje voor en eentje na. Ik heb opnieuw contact met mijn kinderen. Ik heb een vriend leren kennen die mij heel graag ziet en neemt zoals ik ben. Doordat ik zag dat hij mij graag zag, durfde ik langzaam ook mezelf terug aanvaarden.

“Ik blijf kwetsbaar.”

Ik neem trouw mijn medicatie, ga maandelijks naar de psychiater en de psycholoog. Ik werk als vrijwilliger. Ik heb weer een sociaal leven, vrienden die me waarderen.

Ik ben terug maar ik besef dat ik kwetsbaar blijf. Op eigen kracht en met gouden mensen om me heen, vind ik makkelijker mijn weg om daarmee om te gaan. Dat maakt me weer gelukkig. 

99% is onvoldoende

Mijn ervaringen met de psychiatrie waren traumatiserend. Natuurlijk vond ik er ook een troostende hand op mijn schouder. Maar het radicaal weggerukt worden uit mijn wereld liet een gapende wonde achter die niemand kon helen.

“Mijn ervaringen met de psychiatrie waren traumatiserend.”

Ik ben blij voor de mensen die wel positief terugblikken op de psychiatrie. Voor wie het verblijf slechts een krasje op hun ziel zette. Maar dat verschil mag niet afhangen van een portie toeval en geluk. Door een manke organisatie van die zorg blijven te veel mensen opgezadeld met trauma’s. Bij ingrijpende beslissingen zoals gedwongen opnames en isolatie is 99% professionaliteit onvoldoende. En daar staan we nog heel ver af.

Positief

Toch schrijf ik deze getuigenis neer omdat ik niet wil blijven vastkleven aan negatieve ervaringen. Nogmaals: ik ben weer een gelukkige vrouw. Mensen die zich herkennen in mijn verhaal en het moeilijk hebben, wil ik beladen met tonnen hoop.

Maar in een samenleving waar de druk op mensen enkel toeneemt en waar één op vier te maken krijgt met de psychiatrie, moeten we in de spiegel durven kijken. Gaat het over omgaan met psychische kwetbaarheid, dan moet en kan nog heel veel beter.

Reacties [11]

  • Fiers Erwin

    Mijn reactie is heel kort.Opname tekort.Te snelle medicatieafbouw.Autisme als drogreden gebruiken om niet naar een groepsgerichte setting te worden doorverwezen.Zorgverleners moeten deels voor ons denken maar moeten ook met ons denken naar betere hulp.Heb al zaken gehoord van verpleging die hun taak niet correct uitvoeren of ze zeggen je stelt je aan.Te weinig empathisch gericht.Ministers en zorgverleners staan niet dicht genoeg bij de mensen.Dat is een groot probleem.

  • Pieter Van den Bergh

    Beste Suzanne,
    ik kan me heel goed voorstellen dat jouw opname in een psychiatrische instelling krassen op je ziel heeft achtergelaten. Jouw verhaal raakt me ook en lees heel graag dat je uit het dal bent geraakt en terug een leven hebt kunnen opbouwen.

  • Faes Debora

    Gedwongen opname is nooit niet goed, in 2008 heb ik het ook meegemaakt met politie die me in de handboeien sloegen en samen met de ambulance weg brachten naar een psychiatrisch ziekenhuis, daar heb ik 2 jaar versleten op de gesloten afdeling met telkens 40 dagen verlenging erbij van de psychiater.
    Een diagnose was er niet, ze wisten nog niet dat ik een bipolaire aandoening heb ( manisch- depressie)Ik ben 14 dagen opgesloten geweest in de isolatiecel ook met handen en voeten vast gebonden, daar heb ik nachtmerries van overgehouden. Nu ben ik weer in opname en moet zeggen dat het prima me gaat, het ziekenhuis heeft al veel vooruitgang geboekt en ze blijven nog steeds veranderen naar een betere zorg op maat!!!!

  • Christel

    Met alle respect v.jouw verhaal,is het mijne toch heel anders.Na jarenlang een diep trauma weggeduwd te hebben en 100%gefunctioneerd te hebben in mijn gezin én boeiende drukke job,ben ik door een ongeval mindervalide/werkonbekwaam geworden.Thuis zijn gaf me de tijd om veel na te denken, gevolg: trauma kwam naar de oppervlakte met herbelevingen enz. en ik wou t niet meer wegduwen. De pijn en onmacht die ik zo opnieuw ervaarde waren te groot om alleen verwerkt/geplaatst te krijgen en ik besloot me vrijwillig te laten opnemen in een open afdeling psychiatrie.Ik heb het geluk gehad terecht te komen in een heel goede afdeling met een aantal zeer bekwame mensen. Ik kreeg daar de veiligheid/aanvaarding/aandacht/warmte/ruimte enz die ik op dat moment nodig had om te helen, samen met de stimulans om terug tot volledige zelf-verantwoordelijkheid /kracht te komen,inclusief soms flink moeilijke confrontaties waarbij ik mijn eigen gedrag/houding/reacties onder de loupe nam.Nooit spijt van gehad !

  • Kristel Van den Meerssche

    Mensen die altijd braaf aan alle maatschappelijke voorwaarden willen voldoen, die lopen ergens in de ruimte tegen de groep mensen op die het niet zo nauw nemen met hun kernwaarden en zichzelf wijsmaken dat ze hard hebben gewerkt en zomaar mogen doen waar ze zin in hebben, want ze hebben het recht… ze hebben namelijk geld in het laatje gebracht… De eerstvernoemde zielen, die komen in aanraking met psychiatrie en aanverwanten… Feit!
    Ik ben zelf iemand die begrijpt dat ze een heel abnormaal traject in ervaringen heeft afgelegd en zo op 44-jarige leeftijd op de schoolbanken belandt is en de kans kreeg een meer aangepaste visie op het bestaan te verwerven… Het beste wat me kon overkomen… mijn redding in de vorm van MensenRechtenBenadering, namelijk dat wij als burger het recht hebben benadert te worden en zo ook de plicht anderen te benaderen, binnen het kader van MRB. Inclusie, emancipatie, empowerment en ondersteuning op maat en dit in continuïteit!Sorry aantal tekens opgebru

  • Nicole Keijzer

    had er ook geen flikker aan. was niet gelukkig en ben het nog steeds niet. maar alles wat mij teveel is gooi ik wel p/o mijn hoofd uit.

  • Antoon Meert

    1981-1982 vrijwillig gedurende zeven maanden gehospitaliseerd als gevolg van een zware burn-out. Redomex. Met vallen en opstaan terug aan de slag. In 2006 nam ik de beslissing om geen anti-depressiva meer te nemen wat mij na enkele maanden volledig is gelukt. Vandaag ben ik in optimale vorm, heb enkele zeer goede vriendinnen en begeleid anderstaligen in hun studie Nederlands. Mijn eerste poetshulp is bachelor Nederlands en heeft een mooie toekomst voor de boeg die ze in Polen nooit zou hebben gehad. Mijn filosofie : Wij zullen wel zien !

  • Annie Elsen

    Suzanne, ongelooflijk jouw verhaal is mijn verhaal. Ik werd in 2008 gedwongen opgenomen en zoals jij het zo mooi beschrijft uit mijn leven weggerukt. Ik kreeg heel veel elektroschocks, twee maanden gesloten afdeling, in totaal 3 jaar opgenomen geweest met nog steeds nazorg en ik had ook niemand vermoord.
    Ik heb geen goed woord over voor de psychiatrie behalve dan voor 1 psychiater dankzij wie ik nog leef.

  • Karine Vanden Berghe

    Het verschil met gewoon ziek zijn is dat iedereen gelooft dat je ziek bent. Je krijgt aandacht, verzorging, cadeautjes. Je krijgt steun van de mensen om je. Je hoort er nog bij.

    Wanneer le psychisch ziek wordt dan kijkt iedereen bezorgd maar je word niet verwend, Je krijgt het gevoel dat je gestraft word, dat het jouw fout is. Ze weten niet wat je hebt, ze experimenteren. De medische verpleging doet haar best maar het lijkt meer op pleisters plakken. De medicatie is experimenteren met alle gevolgen vandien. Want de nevenwerkingen zijn weer niet te onderschatten. De dokters komen en gaan maar ze luisteren niet echt. Ze zijn overbevraagd en de wachtkamer zit vol. De huisarts weet er niks van en ze denken in jouw plaats want jij bent immers ziek in je hoofd. Je wordt altijd maar meer verwijderd van wie je ben en wie je was. Mens . Je schreeuwt je onmacht uit. Je verzet je en steeds opnieuw word je gestraft. Je moet inderdaad heel sterk zijn om hier gezond uit te komen.

  • Inge Struelens

    Tijdens mijn opleiding psychologie kreeg een medestudent een auto-ongeval .
    Ik deed een rondvraag naar mensen die haar een bezoek wilden brengen. De groep was te groot en we moesten ons organiseren.
    Korte tijd nadien kreeg iemand een psychose na een zwaar trauma. Jullie mogen raden wie er met mij meeging! Niemand was hiertoe bereid! En dat waren mensen die later anderen in psychische nood gingen helpen!
    Een zwaar stigma rust nog altijd op de psychiatrie.

  • Fridi Huijbers

    Wat verschrikkelijk om te lezen .
    Zo je leven kwijt te moeten raken . Zoals man en kinderen en de rest van je leven ! Dan ook nog een trauma oplopen tijdens een opname !
    Ik lees dit steeds vaker , en realiseer me dat ik in mijn handen mag klappen met mijn opname!

We zijn benieuwd naar je mening!

 

Elke reactie wordt gemodereerd. Lees hier onze spelregels. Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd.