Opinie

Ik deed mijn stinkende best en toch ging het niet

Anne getuigt over haar burn-out

Anne

Anne kampt sinds een jaar met een burn-out. Ze schreef een stuk waarmee ze anderen graag een hart onder de riem wil steken. Het verhaal van Anne is hard maar ook hoopvol. En ze wil de samenleving een geweten te schoppen: “Wanneer word je een beetje warmer en zachter?”Anne is een schuilnaam. Haar echte naam en werkomgeving zijn bekend bij de redactie.

burn-out

burn-out

©123rf

Hangmat

Waarom zou je stoppen, als je kan gaan en blijven gaan? Dat vraagt mijn beeldbuis mij tijdens het reclameblok. Het blijkt een verkooppraatje te zijn voor een gsm-abonnement. Wel, beste operator, ik wil wel eens vertellen waarom even stoppen zo slecht nog niet is als het klinkt.

“Ik ben geen luie hangmat-profiteur.”

Ik heb een burn-out. Zo noemen ze dat. En dat is toch een beetje een taboe. De schaamte en angst om te worden weggezet als luie hangmat-profiteur muilkorft mezelf soms.

In de wirwar van het wereldwijde web zocht en vond ik getuigenissen. Verhalen achter de statistieken. Daar had ik het afgelopen jaar best wel wat aan. Mijn eenzame strijd wordt zo een beetje gedeelde smart. Maar een halve strijd? Dat is het allesbehalve.

Melkschuim

Na veel wikken en wegen besloot ik om er ook over te schrijven. Ik heb best wat getwijfeld. Want sommige dingen hebben nu eenmaal geen plaats in mijn geschreven publieke verhaal. Die deel ik misschien nog met je bij een kopje met opgeklopte melkschuim verrijkte koffie in de ochtendzon of in onze favoriete bruine kroeg bij schemering. Liefst dan muzikaal bijgestaan door Leonard of Tom.

Maar ik moet ook iets kwijt in schrift. Omdat ik het wil vertellen. Omdat ik de woorden in mijn hoofd wil bevrijden. Omdat je het mag weten. Als jij dat wil.

Burn-out

Ik heb sinds een jaar een burn-out. Eens de diagnose gesteld, kreeg ik er plots een stukje identiteit bij. Gratis en voor niets. Hoewel, gratis? Een dikke rode streep door de rekening.

De geestelijke gezondheidszorg en coachings allerhande lijken wel een luxeproduct. Pokkeduur. Kwaliteit heeft zijn prijs, ik ben de eerste om dat te onderkennen. Maar wat kies jij, wanneer het kiezen is tussen die kwaliteit en dagelijks twee stukken fruit en een portie groenten? Kiezen is verliezen. Twee min één is soms gewoon nul.

Maar ik wil daarover niet klagen. Ik ben blij dat ik in een land geboren ben waar ik kan rekenen op een uitkering. En gelukkig biedt het wijkgezondheidscentrum ook een beetje soelaas. Die eerstelijnszorg is een rustpunt in de shitload aan informatie die over je uitgekotst wordt.

“De geestelijke gezondheidszorg lijkt wel een luxeproduct.”

Ik dool van hulpverlener naar coach, van workshop naar cursus. Een overload die je als burn-outer net kan missen als kiespijn. Maar ik wil wel snappen wat er gebeurde. Een gids om door de bomen het bos te zien is noodzakelijk. Ik zette door, tot ik wist wat er aan de hand was. En toen begon het nog maar pas.

Het is wat het is

Er zweeft een perceptie van keuzevrijheid rond. Alsof ik gewoon had kunnen kiezen om door te zetten. Voltijds kan werken, mocht ik dat willen. Een eigen bedrijf starten als me dat zou liggen. Alles doen waar ik zin in heb. Maar het is geen keuze. Het is een gevolg. Een gevolg van wie ik ben, van wat ik doe, hoe ik het doe, welke keuzes ik maakte.

“Ik heb hier niet om gevraagd.”

Nee, ik pleit niet schuldig. Want één iets heb je nooit in de hand. En dat zijn de omstandigheden. Zóveel omstandigheden. Ik heb hier niet om gevraagd. Maar het is zo. Het is een situatie. Niets meer, niets minder. En laat mij daar dan vooral vrede mee hebben.

Mijn stinkende best

Ik liep altijd over van goesting. Goesting om dingen aan te pakken. En ik smeet me met mijn volle gewicht met bakken energie en tijd in alle richtingen. Problemen zijn er om opgelost te worden. Eerdere ervaringen hadden me geleerd dat ik het onhaalbare kon bereiken als ik maar mijn best deed.

En dat deed ik. Mijn stinkende best. In alles, maar dan ook in alles wat ik deed.

In mijn eigen huis, want dat wou ik toch zo graag. In een wereld van tweeverdieners is hypothecair geluk voor singles nu eenmaal een niet-te-winnen-strijd. Dus werd het een renovatie. Mijn hoopje betongeluk noem ik het soms, met zijn wakke muren, gevaarlijke elektriciteitsdraden en een lek dak. Maar ik ging ervoor. Volop.

“Voor mijn job deed ik alles.”

Net als in de verenigingen waar ik actief ben. Met mijn vrienden. In mijn fietsprojecten. Ik probeerde overal het onderste uit de kan te halen. Maar het meest nog voor mijn job. Daar deed ik alles voor. Gewoon goed was niet genoeg. Als het moest, liet ik alles vallen. Ja, ook mijn vrienden. De loodgieter. Een gezonde zelfgemaakte maaltijd. En mijn slaap.

Wat er dan precies misliep? Wat de druppel was en wat er al in mijn emmer zat? Dat deel ik liever niet. Dat is mijn zaak. En ook een beetje die van mijn werkgever.

Zwart voor mijn ogen 

Of het glas halfvol dan wel halfleeg is, schijnt een beetje een keuze te zijn en ook een beetje de aard van ’t beestje. Maar het gebeurde gewoon.

“Ik voelde geen verschil meer tussen warm en koud.”

Mijn glas was al lang leeg, maar ik had niets door. Al maandenlang schreeuwde mijn hele lijf. Mijn kop sloeg open en dicht. Mijn armen trilden en mijn maag keerde. Soms werd het minutenlang zwart voor mijn ogen. Letterlijk.

Ik voelde geen verschil meer tussen warm en koud. Ik kon alleen maar denken: doe het gewoon beter, harder en meer. Dan stopt het wel vanzelf. Ik was zodanig vervreemd van mezelf dat ik de signalen niet meer kon interpreteren.

Tranen

Vrije tijd werd een vaag concept van languit op de bank liggen, tv-kijken of mezelf naar buiten slepen wanneer het niet anders kon. Koken werd iets uit een ver verleden. In de zon genieten van fijn gezelschap kon ik niet meer opbrengen.

De weinige energie die er was investeerde ik in het woon-proof maken van mijn huis. Al kreeg ik daar nauwelijks energie van, in de veelheid aan alles wat er moest gebeuren, waren het immers druppels op een hete plaat.

“Tranen de vrije loop laten, werd een dagelijks ritueel.”

Op het werk was het een kwestie van niet van mijn stokje te gaan. Wakker te blijven achter mijn laptop. Te verbergen hoe slecht het écht ging door mijn tranen in te slikken. Die tranen de vrije loop laten op mijn fietstocht naar huis werd een dagelijks ritueel. Als ik te moe was om te fietsen, stapte ik de negen kilometer naar huis met mijn fiets aan de hand.

Ik hield mezelf voor dat ik geen opgever ben. Geen plooier. Dus opnieuw. En opnieuw. En opnie. En opn. En. En… Tot er iets brak. Niet van de ene dag op de andere, zoals een houten stokje. Eerder als een steunbalk die al jarenlang aan het doorbuigen was en het beetje bij beetje begeeft.

De vermoeidheid werkte het bereiken van resultaten tegen en het uitblijven van successen maakte mij doodop. Een wisselwerking die zichzelf in stand hield. Een doolhof zonder uitgang.

Mag ik slapen nu?

En dan kwam het moment dat ik wel naar de dokter moest. In de spiegel zag ik een vreemde met dubbele wallen en vale huid. Een ongelukkig klein meisje. Een schim van wie ik ooit was.

“In de spiegel zag ik een ongelukkig klein meisje.”

Ik belde twee mensen. Mijn baas en een vriendin. Met mijn laatste restje energie maakte ik een waslijst van de belangrijkste lopende zaken voor het werk.

En dan mocht ik thuis zijn. Mijn agenda was plots niet meer relevant. Ik had maar één opdracht van de dokter: slapen. Praten zouden we later wel doen. En slapen, deed ik. Urenlang, enkel wakker wordend als ik een slokje water wou. Uiteindelijk sliep ik vier dagen lang, zonder buiten te komen. Zonder publiek. Ik maakte mezelf onbereikbaar.

Toen ik voor het eerst terug buiten kwam was ik na enkele uren opnieuw doodop. En dan deed ik het nog eens fijntjes over. Dagenlang slapen, enkel slapen.

Vitamine C

Beetje bij beetje breidde mijn programma uit. 24/24 slapen werd 22u. 22 werd 20. 20 werd de helft van de dag. Ik haalde mijn smoothiemaker van onder het stof, want ik snakte naar vitamine C. Ik begon terug te lopen met Start2Run.

Het zorgen voor mezelf werd een dagtaak. Meer kon ik ook niet doen. De krant lezen of een film in één keer uitkijken was uitgesloten. Maanden later heb ik nog steeds geen goed slaap-waak-ritme, maar met een slakkengangetje gaat het de goede richting uit.

Hoe meer ik een normaal ritme krijg, hoe harder ik voel hoe moe ik eigenlijk ben. Hoe zwaar ik erover ben gegaan.

Het vangende net van vrienden

Handjes dat ik al gekust heb. Twee om precies te zijn. Die van mezelf. Het vangende net van vrienden en het netwerk rondom mij dat zich uitrolde is werkelijk onbeschrijfbaar. Bigger than life. Nee, ik overdrijf niet.

“In nood kent men zijn vrienden.”

Een handjevol vrienden had al lang door dat er iets scheelde. Ze probeerden het me al eerder duidelijk te maken. Ze hielpen me met een make-over in mijn living, een uitnodiging om te komen eten of mij uit mijn kot te sleuren om te zwemmen. Ze openden voorzichtig mijn ogen opdat ik uiteindelijk de eerste stap naar een dokter durfde te zetten.

In nood kent men zijn vrienden. Een cliché dat zo waar is. Ik had nooit beseft hoe groot mijn netwerk is. Er bleken méér luisterende oren te zijn dan ik ooit had durven dromen. De vaste waarden in mijn leven bleken helemaal niet verdwenen, ook al had ik ze maandenlang verwaarloosd. Vriendschappen die de tand des tijds hebben doorstaan, konden tegen dat stootje, zo blijkt.

Aan sommigen kon mijn hele verhaal kwijt, met anderen ging ik in het gras liggen om naar de lucht te staren. Urenlang en zonder woorden. Wat verder in de herstelperiode leerde ik ook veel nieuwe mensen kennen. Daar bleken enkele pareltjes tussen te zitten. Ik kreeg een spiegel voor. Sommigen openden mijn ogen. Waarom ik mezelf niet wat vaker op een sokkel zou plaatsen. Dat gewoon goed soms ook al fantastisch is.

Mijn vrienden zijn zo zacht voor mij. En kritisch op een fijne manier.

Of er ook vrienden afhaakten? Jazeker, gelukkig kan ik ze op één hand tellen. Niet iedereen begreep waar ik door moest. Of ze hadden er geen zin in, kan ook. Het is hun goed recht, ik kan niet in een ander zijn hoofd kijken. Dan maakt het niet meer uit wat je ooit deelde of voor elkaar deed. Of je dat nu wil of niet, sommige vriendschappen zijn niet bestand tegen zo’n impact. Dat hoort erbij. Ik incasseerde en slikte het moeizaam weg. Als een deel van het leven. Iedere oude vriendschap is een hoop levenswijsheid meer in mijn rugzak. Die altijd klaarstaat voor een volgende tocht.

Waar is mijn identiteit heen?

Ik kreeg één groot cadeau van mijn huisarts. Tijd. Tijd om te rusten. Tijd om te denken.  Ik vroeg me af wie ik nu eigenlijk was. En wie ik wil zijn.

“Ik vroeg me af wie ik was.”

Identiteit is een vreemd onzichtbaar beestje. Er zijn verschillende manieren om je voor te stellen aan je medemens en jezelf. Elke gemaakte keuze was een puzzelstuk van wie ik was. Bij elke stap vooruit groeide mijn puzzel. Ik bleef het groter plaatje waarderen voor wat het was.

Maar wat als je plots noodgedwongen enkele stappen terug moet zetten? Voorlopig is het antwoord op de vraag ‘Wie ben ik?’ één grote soep van losse flodders. Ik vind het nog steeds heel lastig om de definitie die ik aan mezelf gaf met mondjesmaat los te laten. Welke richting het uitgaat, valt niet te voorspellen.

Ik weet het even helemaal niet meer. Dat is waar ik het momenteel mee moet doen. Dit aanvaarden was een moeilijke stap, maar één van de beste die ik kon nemen.

Gaat dit ooit nog over?

Of dit ooit nog over gaat? Het is iets waar ik me best wel zorgen over maak. Beter? Ja, lichte langzame progressie zie ik wel. Maar of ik ooit terug de ‘oude’ zal zijn?

“Ik word nooit meer dezelfde.”

Nee, eigenlijk niet. Ik word niet meer dezelfde. Waarom zou ik dat ook willen? Iemand zijn die zichzelf ziek werkt? Energie pompen in mensen die me ongelukkig maken en zij die me gelukkig maken verwaarlozen? Bruggen bouwen daar waar het water te diep is, maar ook de grond niet stevig genoeg?

Zo iemand moet ik niet willen zijn. Dat ben ik aan mezelf verplicht. Maar wie ben ik dan wel?

Ik zit met veel onbeantwoorde vragen en heb geen idee waar mijn leven heen gaat. En weet je wat? Ik ben er helemaal ok mee dat ik geen idee heb waar ik naartoe wil. Wat ik wel weet is welke ingrediënten levensnoodzakelijk zijn en welke snufjes als optie geparkeerd staan. En dromen over wat er zou kunnen mogen, dat doe ik nog steeds. Dat geef ik nooit op.

Mijn energieke zelf

Ik wil terug mijn energieke zelf worden. En ik wil de kunst leren om die energie te doseren.

Ik bouw opnieuw aan mijn puzzel. Stukje voor stukje. Sommige stukjes zullen er geen plaats meer hebben en moeten ruimte maken voor deeltjes nieuwe inzichten. Maar hoe ze eruit zal zien, geen idee. Spannend, niet?

“Burn-out is een echte uitputtingsslag.”

Laten we niet hypocriet doen. Alsjeblieft. Als je hart en ziel in je job legt, heb je het meeste te verliezen. Dan blijf je dat doen. Tot je gedesillusioneerd crasht.

Er zijn mensen die denken dat het ‘tussen de oren’ zit. Dat het slechts een kwestie is van negatieve ingesteldheid. Dat raakt me diep, want dat is het niet. Burn-out is een echte uitputtingsslag, roofbouw op je lijf en geest.

De maatschappij is een rollercoaster

Ik moet sommige dingen anders aanpakken, wordt mij gezegd. Ik ben akkoord. En wees maar gerust dat ik dat doe. Daar worden we allemaal beter van.

Maar, willen we niet hypocriet doen? En wil onze maatschappij ook een beetje mee? Denkt het beleid ook even mee aan hoe het anders zou kunnen?

“Verhalen over ‘Elke dag een Dafalgan’ doen me huiveren.”

Terwijl knappe politieke koppen nadenken over meer en sneller controleartsen bij langdurig zieken, moet onze keiharde rollercoastermaatschappij blijven draaien. Een economie die zo gericht is op groei en cijfers kan niet anders dan leven op menselijke energie. In de economie van de onbetaalde kosten wordt niet enkel op ons milieu maar ook op onze gezondheid roofbouw gepleegd.

Terwijl het middenveld schreeuwt om een andere aanpak, wordt de weg van een volle, lange en zware loopbaan steeds meer vast gebeiteld in onze samenleving.

Ik zie het ook in mijn netwerk. Jonge, slimme mensen met visie en drive die hun eerste stappen op de arbeidsmarkt zetten. De druk zorgt ervoor dat hobby’s op een lager pitje moeten draaien. Het piekeren verhoogt. Verhalen over ‘Elke dag een Dafalgan’ doen me huiveren. Veel jonge starters vertellen me hoe hard ze het werkleven hebben onderschat.

Preventiebeleid wordt bij veel werkgevers gezien als een louter administratieve handeling, niet als een krachtig instrument voor het verhogen van de veerkracht van hun mensen. Een gemiste kans.

En als je niet mee kan? Dan val je uit de boot. Dan ben je maar ziek. Dan moet je werken aan jezelf tot je weer mee kan draaien in de roetsjbaan waar je geen grip op hebt.

Willen we iets afspreken?

Willen we een deal sluiten, maatschappij waarin ik leef? Ik zal blijven werken aan mezelf. Ik blijf mezelf verbeteren en ontplooien. Ik zal niet stoppen met bruggen bouwen, alleen zal ik het nu wat slimmer aanpakken. Voor mezelf, maar ook een beetje voor jou. Omdat je me toch wel dierbaar bent en omdat ik hou van de mensen die je onder je vleugels hebt.

Maar wil jij ons, de mensen die je herbergt, dan ook een beetje tegemoetkomen? En word jij dan een beetje zachter en warmer? Geef je ons dan de ruimte om ook eens gewoon goed te doen, en mogen we soms ook eens keihard falen?

“Willen jullie echt werk maken van werkbaar werk?”

Wil je de sociale cohesie nog een extra duwtje in de rug geven, want die hebben wij zo hard nodig? Kan je de bossen laten voor wat het is, want we wandelen er zo graag? Zorg je ervoor dat racisme geen kans krijgt, want mijn buren willen ook graag meedoen? Mogen we later ook met pensioen wanneer we nog gezond zijn? Zullen we morgen ons huis nog kunnen verwarmen zonder dat het ons financiële kopzorgen geeft? Willen jullie stoppen met ruziemaken en echt werk maken van werkbaar werk?

Ik ga alvast mijn stinkende best doen. Ik hoop van jou hetzelfde.

Reacties [30]

  • Tom

    Beste Anne,
    Uit wat je allemaal schrijft, blijkt dat je over ongelooflijk veel capaciteiten beschikt. Jouw verhaal ademt talent, empathie, vriendschap, betrokkenheid, verantwoordelijkheid, engagement, intelligentie, zorg voor mensen, enz.
    De kunst is om onszelf met evenveel aandacht, liefde en zorg te behandelen, als we dat met anderen doen.
    Het is allemaal goed, het is een belangrijke levensles. Elk nadeel heb zijn voordeel, nietwaar? Je zal het nooit meer zover laten komen, je kan nu al beter loslaten, je neemt nu al vrede met de situatie zoals ze nu is, …
    Ik wens jou veel rust, geduld, moed, en aan het eind… overwinnen liefde en waarheid altijd!

  • Ann Coryns

    Dankjewel Anne voor jouw fantastisch eerlijke getuigenis. En in steun voluit jouw oproep voor een warmere samenleving waar we mogen “gewoon” goed doen en af en toe mogen falen (ik leef al ruim 20 jaar met CVS en dat deeltje is erg herkenbaar). Het ga je goed!

  • Katrien

    Ik hoor hier ook een dappere vrouw aan het woord, die ongetwijfeld met bakken energie ook deze tekst geschreven uit. Mijn complimenten. Mooi verwoord zoals het is. Voor mij ook zeer herkenbaar!

  • Hilde

    Mooi geschreven, duidelijke en herkenbaar. Vrees wel dat dit alleen gelezen zal worden door mensen die hetzelfde hebben meegemaakt, en die begrijpen dit natuurlijk al lang. De vraag is hoe je dit aan anderen kan duidelijk maken door welke ‘hel’ je gaat ?

  • Anna Berg

    Ik vind dit een heel herkenbaar verhaal. Mooi en gedetailleerd beschreven. Zelf crashte ik in 2014 en bijna een jaar later kon ik erover schrijven op mijn blog. Annasblogeenjaarertussenuit.com

  • Sabien

    Heel eerlijk geschreven en zo herkenbaar !

  • Martine

    Trots om dit dappere meisje haar vriendin te zijn, love her.

  • janne

    danku lotgenoten, wat ik al 4 jaar denk, staat hier geschreven!

  • Lucrece Vervaeke

    Heel herkenbaar. Dankbaar ook voor de openheid en de wijsheid en met zo’n vlotte pen geschreven. Hoor zoveel verhalen rondom mij, ben bezorgd om de jongere generatie (want ik en een babyboomer) en heb het geluk gehad, om nog 60% te kunnen werken als de kinderen kleiner waren.
    Inderdaad, de overheid moet besparen, maar spijtig genoeg denken ze niet op lange termijn; niet in staat om keuzes te maken? Kiezen voor kwaliteit en welzijn?
    groetjes,
    lucrèce Vervaeke

  • Lebon SAskia

    Zo herkenbaar. Willen meedraaien in de maatschappij en niet kunnen. Dat is zo lastig. Bedankt om het neer te schrijven

  • Marleen Duprez

    Inderdaad prachtig geschreven! Ook ik heb mezelf leeg gegeven…achteraf bekeken ook met de vraag ‘waarom aan de verkeerde mensen?!’ Ik weet ook niet goed wanneer iets goed genoeg is… Leeg geven en een hoop absurde levenservaringen, genoeg om niet een profiteur te willen zijn, -wat wordt er niet allemaal gezegd en geschreven!- maar er toch niet meer in te slagen om mee te draaien in deze voor mij tollende maatschappij. Spijtig genoeg is het niet voor iedereen altijd eenvoudig om een volledig nieuw leven te beginnen…

  • Carlo

    Prachtig artikel. Prachtige reacties. Ben ook met alles gekapt dat mij blokkeerde. Die job. Mijn relatie met mijn vrouw die me emotioneel blokkeerde. Mijn BO heeft me in een latere fase mezelf leren kennen. De grootste oorzaak van mijn BO was echter niet mijn hoogsensiviteit – ik was het kanariepietje in de koolmijn maar intussen volgden er nog na mij, veel – maar die schurken bij mijn werkgever, dat Hollands directiecomité en die jaknikker en slijmbal van een Belgische directeur. Die mensen laten iedereen nog altijd dagelijks 2 uur gratis overwerken. En werken is dat niet. Dat is stressen van de eerste tot de laatste minuut. En als ze eindelijk, na jaren, durven vragen “wat met mijn overuren?” krijnen ze geen antwoord. Maar ja, mensen zijn bang, want als je dat niet doet, krijg je je werk niet gedaan en tja, wat brengt de toekomst? Is het ergens anders beter of nog slechter? En intussen komen de facturen binnen en zijn er twee kleine monden te voeden.

  • Sylvia

    Dag Anne,
    Als ieder van ons iets in zichzelf wil veranderen, geraken we al een behoorlijk eind verder… Goed voor jezelf zorgen is ook goed voor anderen zorgen. Dank voor het delen van dit veerkrachtig verhaal, het ga je goed

  • Els M.

    Zo mooi geschreven ! En ook herkenbaar voor mij.
    Zomer van 2013 volgde mijn ontslag na 25 jaar trouwe dienst maar de signalen waren vooraf al duidelijk. Ik ben geen doktermadam en deed het op mijn eigen manier.
    Ging op zoek … en was voordien ook al op zoek.
    Volgde het aangeboden outplacementtraject met de focus om een nieuwe job te zoeken. Na 2 maanden een complete jobswitch maakt tot wie ik nu ben. En mijn pad van zelfontwikkeling loopt ernaast.

  • De Coensel Nancy

    Zo herkenbaar! Ook ik ben blijven doorgaan tot mijn lichaam signalen begon te geven en dankzij mijn huisarts heb ingezien dat het zo niet langer meer kon. Dankzij medicatie,slapen, heel veel slapen probeer ik terug uit het dal te klauteren en ben verplicht te doseren.

  • Frédéric Tanésy

    Prachtig verwoord – zou het niet beter kunnen omschrijven – bij mij is het licht ook uitgegaan vorig jaar en ondertussen klauter ik terug overeind – een andere weg gekozen – financieel serieus ingeleverd maar geluisterd naar mijn lichaam – niet meer het succes achterna jagen maar kiezen voor je eigen waarde en vooral datgeen dat je zelf belangrijk vindt – bij mij was en is dit een work – life balance die meer in evenwicht – werken om te leven ipv leven om te werken – veel succes en less is echt more ?

  • L. Caris

    Heel herkenbaar. Ik had het geluk te kunnen stoppen met werken. En heb zo de schade wat kunnen beperken. Maar na 9 jaar stel ik vast dat mijn concentratievermogen een harde klap kreeg waar ik niet lijk van te kunnen herstellen. Maar mijn leven is zoveel rustiger nu en ik doe alleen nog dingen die ik graag doe. Ik ben heel de dag bezig maar op mijn tempo. Ik jaag me niet meer af en alles “moet” niet meer. Het gaat weer.

  • Katrien

    Ik ben zelf een jaar geleden terug beginnen werken tijdens mijn chemobehandeling, eerst deeltijds wel te verstaan, na een jaar terug voltijds. Dit om mijn collega’s niet in de steek te laten. Ondertussen zijn er onder mijn collega’s ook enkele mensen met een burn-out weggevallen. Ik voel me moe, maar kan nog niet opgeven. Zo veel dat er nog moet gedaan worden, ik kan dit niet achterlaten en mijn organisatie in de steek laten. Het zal wel beteren denk ik dan. Hopelijk snel, want de beschrijving van het moe zijn komt we wel heel erg bekend voor.

  • Katrien De Rudder

    Prachtig geschreven… de nagel op de kop…
    Zo herkenbaar … het licht dat even uitgaat… weken slapen … en dan weer je stinkende best doen.

  • marianne wouters

    Ik ben met pensioen, en heb als verzorgende gewerkt. Vind het zo belangrijk dat je goed voor jezelf zorgt. Niemand doet het in je plaats. Belangrijk is de signalen herkennen en aan de rem trekken. Thuis en op het werk. Wat minder presteren is de boodschap. Zelf heb ik een aantal slogans gehanteerd, zoals het belangrijkste eerst, wat minder is ook goed, op alle vlakken en perfectie hoeft niet. Je krijgt er geen diploma’s voor.
    De maatschappij vraagt veel. Iets creatiefs doen, kan spanningen wegnemen. Leven in het nu, en niet aantrekken wat anderen van je denken. Het zijn misschien allemaal maar cliche’s, maar van het eenvoudige leren genieten, is zo belangrijk. De natuur, muziek, in alles is iets wat rust kan geven. Dat is mijn ervaring.

  • Marleen DR

    Heel herkenbaar. Iemand die zich van niets iets aantrekt, op t werk, thuis, of waar ook, zal geen burn-out oplopen.
    Je lijf kan lang veel aan maar plots trekt het zelf de handrem op.
    Luisteren naar je lichaam is de eerste les … tweede les: aan je eigen denken, is geen schande maar een must … derde les: ontspanning en op tijd rust nemen

  • Pam De Bondt

    Mooi omschreven en grotendeels alomvattend. Want het grijpt natuurlijk ieder op z’n eigen manier vast met veelzeggende en deels vergelijkbare patronen. Het moeilijke punt blijft je eigen de tijd kunnen geven die je nodig hebt om uit de uitgeputheid te geraken met een maatschappij die dikwijls tegen de schenen schopt dat je lang genoeg mevrouwtje profiteur was. Jammer want de financiële put die het meewerkt is allesbehalve…

  • D.E.

    Sterk geschreven, zo herkenbaar, bedankt om dit met ons te delen. Nog veel succes!

  • Tessa

    Heel mooi en realistisch geschreven. Dit zijn exact de zaken waarover ik loop te piekeren. Alleen Ik hoop dat ik mijn eigen weg vind. Ik wens jou nog veel succes in je verdere zoektocht!

  • Annemie Van Moeseke

    Ik word hier even stil van….wat zou onze maatschappij mooi zijn als ieder volgens zijn/haar tempo en mogelijkheden eraan mag en kan deelnemen. De huidige trend van presteren, goede cijfers, aan alles kunnen deelnemen en dan nog een hypotheeklast…maakt ons de “moderne” fabrieksarbeiders van de digitale revolutie. Iedereen moet maar aan het werk met wat er aangeboden wordt en het is niet altijd wat je zelf kiest of waar je de echte voldoening in vindt. Die druk wordt dikwijls nefast hoog en kan je niet mee dan word je geviseerd…Moeten we allemaal zo presteren om , uiteindelijk, te consumeren en om op onze beurt nieuwe slaven te creeren die al die producten (liefst goedkoop) moeten produceren om ze dan, letterlijk, op onze schoot te leveren. Kunnen en mogen kiezen om gewoon rond te komen met een werk dat voldoening geeft, op het tempo dat je kiest…ik hoop zo dat we de huidige race kunnen ombuigen…

  • Marcel Engelen

    Mooi en herkenbaar geschreven. Ik ben momenteel al vijf maanden thuis met een burn-out. In mijn verhaal was de druppel “het mes dat mijn leidinggevende in mijn rug plaatste”. Zo omschreef de dokter het.

  • Ann Deman

    Wauw…..zo herkenbaar. Er is inderdaad een grote taboe om te spreken over burn-out/bore-out. Zoals je schrijft kan niet iedereen hier begrip voor opbrengen. Ik ben een ex – bore-outer. De weg die je beschrijft was voor mij net hetzelfde. Je komt jezelf heel vaak tegen. Elke dag een strijd met de witte en zwarte wolf dat in je leeft. Er is maar één iemand die je kan helpen en dat ben je zelf. Iemand zei mij tijdens die periode: ” nu zie je het misschien niet maar ooit zal je hierop terugkijken en dankbaar zijn voor het geschenk dat je lichaam je gegeven heeft. Omarm het en gebruik het”. Wel dat doe ik nu. Dankzij verschillende kanalen ben ik stilletjes aan uit het dal geklommen en sta ik waar ik nu sta. Mijn bore out kwam vanuit mijn professionele leven. Dit heb ik ondertussen vaarwel gezegd en ben een volledige nieuwe weg aan het inslaan. Totaal iets anders, maar het voelt o zo goed en dat is wat telt.

  • Kelly Van Driessche

    Prachtig geschreven. Zo echt. Zo herkenbaar… met een slakkengangetje gaat het vooruit… word ik beter… Idem hier. Maar een hoopvol verhaal… Dankjewel.

  • Hilde Christiaens

    Bewonderenswaardig mooi neergezet.

  • AG

    Zo mooi geschreven! Als “ex-burnoutter” herken ik veel. Het vechten voor jezelf en het besef dat de maatschappij een molen is die blijft draaien. Het dankbaar zijn voor onze sociale zekerheid. De wrange smaak van de bittere pil die je toch wel slikt bij het voelen van wat je voelt als je “crasht”. Ik noem het de periode waar eerst het licht uitging en de tijd daarna waarop ik het echte licht zag. Een diep besef van het hollen zonder stilstaan. Het meegesleurd worden door “orkaan leven”. Met de landing in land van reflectie. Onbegrip door mensen die van niet beter weten. Net omdat ze ook opgroeiden tot productiemensjes voor onze economisch getinte maatschappij. De hoop die jij beschrijft voel ik ook. Het is hoop van een mens dat weet wat goed voor haar is en vooral voelt wat niet meer goed voor haar is. Dankjewel om het zo mooi en realistisch te beschrijven. Het doet deugd om te lezen ❤

We zijn benieuwd naar je mening!

 

Elke reactie wordt gemodereerd. Lees hier onze spelregels. Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd.