Achtergrond

75-plussers in verzet: ‘Er is iets mis met de manier waarop we met ouderen omgaan’

Peter Jan Bogaert

Mensen op leeftijd zitten het liefst in hun zetel voor tv met een dekentje over hun benen. Een uitgesproken mening hebben ze al lang niet meer. Mooi niet. Knack-journaliste Ann Peuteman sprak voor haar boek ‘Rebels’ met tientallen 75-plussers over ouder worden. Het resultaat zijn verrassende rebelse verhalen en een dito documentaire. 

© ID / Bas Bogaerts

Levenswerk

Ann Peuteman (49) is journaliste bij het weekblad Knack. De voorbije jaren heeft ze zich ook verdiept in het thema ouderen. Ze schreef er tientallen artikels en drie boeken over. ‘Grijsgedraaid’ gaat over de rechten van ouderen , ‘Verplant’ over de woonzorgcentra en nu is er dus ook ‘Rebels’.

‘Dat ik niet meer kan bijdragen aan de samenleving. Dat is ook mijn angst.’

Haar interesse en engagement overstijgen ondertussen de journalistiek, zegt ze zelf. Ze heeft de voorbije jaren tientallen 75-plussers gesproken, bezoekt hen nog regelmatig en houdt de vinger aan de pols door veel op het terrein te zijn. Ze geeft ook lezingen en workshops, onder meer aan sociale professionals.

“Het is een beetje mijn levenswerk aan het worden”, zegt ze. “Al mijn vrije tijd gaat er naar toe.” Het is de verontwaardiging die haar drijft. De drang om er ook concreet iets aan te doen. “Er heeft altijd wel een activist in mij gescholen. Ik was vroeger vrijwilliger bij een Wereldwinkel en liep mee tijdens betogingen. Ik heb even getwijfeld of ik sociaal werk zou studeren of toch Germaanse filologie wat het finaal is geworden.”

Ageism

Tijdens nagesprekken met bekende politici en opiniemakers op leeftijd was het haar al opgevallen. Er is iets mis met de manier waarop we met ouderen omgaan.

Eénmaal een bepaalde leeftijd worden ouderen meer dan nodig betutteld. In voorzieningen en ziekenhuizen wordt iedereen met de voornaam aangesproken of ze dat nu willen of niet. Weinigen worden nog aangesproken op hun expertise of mening. Veel wordt beslist in hun plaats. Haast onzichtbaar worden alle ouderen – ongeacht verleden, identiteit of karakter – op dezelfde manier behandeld en als een anoniem en homogeen blok aanzien.

“Dat is persoonlijk ook mijn eigen angst”, zegt Peuteman. “Dat er weinig ruimte zal zijn om te blijven wie je bent. Datgene te blijven doen wat het leven echt de moeite maakt. Of dat ik niet meer kan bijdragen aan de samenleving. Ik schrijf columns en opiniestukken en ik hoop dat ik mijn mening ook als ik oud ben zal kunnen blijven delen.”

Je hebt niet lang moeten twijfelen toen het cultuurhuis Victoria Deluxe je contacteerde om samen met regisseur Brecht Vanhoenacker een documentaire te maken over 75-plussers die in het verzet gaan. Hoe heb je de rebellen leren kennen?

“Via een oproep ben ik op zoek gegaan naar 75-plussers die het op de een of andere manier moeilijk hebben met de manier waarop er met hen wordt omgegaan en hoe ze worden voorgesteld. Binnen een paar dagen kreeg ik honderden reacties.”

‘Via een oproep ben ik op zoek gegaan naar 75-plussers. Binnen een paar dagen kreeg ik honderden reacties.’

“Ik heb iedereen dezelfde vraag gesteld: wat is voor jou het moeilijkst bij het ouder worden om te kunnen blijven wie je bent. Na een eerste selectie heb ik een veertigtal mensen uitgebreid geïnterviewd. Voor de documentaire heb ik er daarvan een tiental geselecteerd, rekening houdend met gender, diversiteit, thuiswonend of in een voorziening, korter en langer geschoold… Het was voor mij ook snel duidelijk dat er, naast de documentaire, ook een boek moest komen om alle verhalen te kunnen vatten.”

Ann Peuteman

“De verhalen van hoe ouderen, al dan niet subtiel, worden geweerd uit het actieve leven zijn talloos. We laten daar als samenleving veel kansen liggen.”

© ID / Bas Bogaerts

Je hebt in je boek drie rechten geformuleerd die volgens de 75-plussers het meest worden geschonden.

“Op één staat het recht op een eigen mening of het gebrek eraan. Nummer twee is het recht op werk/vrijwilligerswerk. Op drie staat het recht je eigen financiën te regelen. Daarna, maar niet in het boek opgenomen, kwamen het recht om zelf te bepalen wat je eet en drinkt en tenslotte het recht op mobiliteit: je kunnen verplaatsen hoe en wanneer je wil.”

Verrassend voor jou die volgorde?

“Toch wel. Je mening kunnen geven, loopt eigenlijk door alle thema’s door. Dat is het begin van alles. Opvallend voor mij was dat de wil om blijvend een actieve bijdrage te leveren aan de samenleving zo hoog scoorde. Dat gaat van lezingen geven, instaan voor de middagopvang op school of de administratie doen voor een vereniging tot een rol opnemen in het woonzorgcentrum waar je woont.”

‘Opvallend is dat ook veel vrijwilligers botsen op een leeftijdsgrens.’

“Opvallend is dat veel vrijwilligers botsen op een leeftijdsgrens. Ik heb het tientallen keren getest: als je online je wil aanmelden en je moet je leeftijd aangeven, kan je in veel gevallen maar scrollen tot geboortejaar 1952. Dat is toch ongelooflijk! Verenigingen beweren vaak dat mensen vanaf een bepaalde leeftijd niet meer verzekerbaar zijn, wat vaak een drogreden is.”

“Verenigingen en andere werkgevers willen zich een jong en dynamisch imago aanmeten en dan passen die 75-plussers daar niet meer in. Een vrouw die net tachtig was geworden vertelde me dat ze plots was uitgenodigd op haar ‘afscheidsfeest’ bij de organisatie. De verhalen van hoe ouderen, al dan niet subtiel, worden geweerd uit het actieve leven zijn talloos. Terwijl iedereen smeekt om vrijwilligers. We laten daar als samenleving veel kansen liggen.”

Je bent zelf geraakt door het verhaal van een man in een woonzorgcentrum.

“De man was terminaal ziek en bedlegerig toen hij naar dat woonzorgcentrum verhuisde. Meteen had hij een slechte reputatie, want hij gedroeg zich onbeleefd en soms zelf agressief tegenover het personeel. Tot een jonge zorgkundige hem vroeg: ‘Waarom doe je eigenlijk zo?’ Zegt de man: ‘Ik voel me zo nutteloos’.”

“Van alle antwoorden had ze dat niet verwacht. Ze vraagt door en de man begint vol vuur te vertellen dat hij zijn hele leven lang leraar is geweest. Toen zijn ze op het idee gekomen om via een schooltje wat verderop iedere donderdag om de twee weken een paar kinderen te laten komen. Ze zitten dan in kleermakerszit rond zijn bed terwijl ze een boekje voorlezen. Hij verbetert ze dan en helpt hen met hun uitspraak. Geweldig, toch!”

“Dat is wat ‘Rebels’ mij het meest heeft geleerd: we stellen te weinig of de verkeerde vragen aan ouderen. We focussen heel hard, en vaak terecht, op het comfort: heb je geen pijn? Is het warm genoeg? Heb je dorst? Maar de volgende vragen vergeten we: is er iets wat je nog met je leven wil doen? Wat wil je zelf? Daarvoor is een cultuuromslag nodig. Niet alleen in de woonzorgcentra, maar in de hele samenleving.”

Ouderen

“Er een cultuuromslag nodig. Niet alleen in de woonzorgcentra, maar in de hele samenleving.”

© Centre for Ageing Better Images - Peter Kindersley

Zelf je financiën kunnen regelen staat op drie in je top vijf van belangrijke rechten. Dat is hoger dan ik zou denken.

“Mochten we vandaag de bevraging opnieuw doen, zou dit wellicht nog hoger scoren. Banken sluiten veel kantoren, je kan enkel nog op afspraak komen, alles moet online gebeuren… Veel mensen zijn hierover echt boos.”

‘Banken sluiten veel kantoren, je kan enkel nog op afspraak komen, alles moet online gebeuren… Veel mensen zijn hierover echt boos.’

“Een overschrijving op papier kost tot twee euro extra! Niet alleen over de banken – bijna alles moet tegenwoordig online geregeld worden – maar de banken steken er toch bovenuit. Als je dan al op een kantoor geraakt, word je bijna automatisch doorverwezen naar een toestel dat er staat waar je dan toch weer alles zelf moet doen. En nu worden veel van die toestellen ook nog eens weggehaald.”

De digitale kloof is een groot issue.

“De groep van 75-plussers is heel divers, zowel qua scholing als beroepservaring. Wie op het werk met een computer heeft leren werken, is vaak nog mee. Maar vooral de oudste groep heeft er weinig ervaring mee. En het is niet omdat je een duim zet onder een foto van je kleindochter op Facebook dat je ook je eigen administratie online kan regelen.”

‘Het is niet omdat je een duim zet onder een foto van je kleindochter op Facebook dat je ook je eigen administratie online kan regelen.’

“Veel mensen hebben ook schrik om online opgelicht te worden, of ergens een nulletje te veel intikken. Dat zoveel mensen zich haast gedwongen voelen om hun bankzaken uit handen te geven, heeft niet alleen gevolgen voor hun waardigheid maar ook voor hun privacy. Wie je bankrekeningen kan inkijken, weet heel veel over je.”

“Een zorgbehoevende vrouw liet haar kleinzoon haar bankzaken en boodschappen regelen – dat was goed geregeld. Maar toch wou ze ook nog altijd zelf cash afhalen. Dat was het enige waarvoor ze nog naar buiten kwam. Wat bleek? Dat ze met dat geld incontinentieluiers kocht. Ze wou niet dat haar kleinzoon dat wist. Heel erg begrijpelijk.”

Zie jij oplossingen?

“Sinds vorig jaar zijn Belgische banken verplicht om cliënten die niet digitaal willen of kunnen bankieren voor zestig euro per jaar een basispakket aan te bieden. Dat is dan onder meer goed voor een vast aantal analoge verrichtingen aan het loket, zoals het afgeven van papieren overschrijvingen. Jammer genoeg weten de meeste mensen dat niet en geven banken er weinig ruchtbaarheid aan.”

“Een andere suggestie is om bankdagen te organiseren. Dat de bank dan zelf naar je toekomt, in een dienstencentrum bijvoorbeeld of een woonzorgcentrum in de buurt. Dat er dan collectief vervoer wordt geregeld en dat ouderen de tijd krijgen om alles te regelen met een medewerker van de bank die ter plaatse komt. ”

Ouderen

“Veel mensen hebben schrik om online opgelicht te worden, of ergens een nulletje te veel intikken.”

© ID / Bas Bogaerts

Een ander probleem dat je aanraakt is het gevaar op financieel misbruik, vaak door bekenden.

“Ja, dat blijft soms wat onderbelicht. Het gaat van mensen die aan de deur worden opgelicht door een vriendelijke man die snel een probleem komt oplossen, tegen een veel te hoog bedrag. Tot een kleinzoon met geldzorgen die niet alleen de boodschappen doet, maar af en toe ook eens iets uit de portemonnee graait of zijn eigen facturen online betaalt op kosten van de oudere.”

‘Ook bij zorgverleners is er schroom om misbruik te melden.’

“Slachtoffers kunnen op zich terecht bij 1712, de hulplijn voor geweld, misbruik en kindermishandeling, maar de meeste mensen weten dat helemaal niet. In veel gevallen willen ze ook niet naar de politie stappen omdat de dader vaak iemand is die ze graag zien. Wil een slachtoffer geen aangifte doen, dan is de kous daarmee af. Terwijl er best alternatieven denkbaar zijn.”

“Zo kun je met wat sociale controle al veel oplossen. Dat merkte een vrouw die geen klacht wou indienen tegen haar zoon hoewel hij elke maand weer grote bedragen van haar bankrekening haalde. Tot een seniorenagente van de plaatselijke politie op het idee kwam om geregeld bij die dame op de koffie te gaan. Toen de zoon dat merkte, stopte het financieel misbruik meteen.”

“Vaak zijn het zorgverleners die merken dat er sprake is van dat soort misbruik, maar ook zij weten vaak niet goed wat ze ermee moeten doen. Zij kunnen wel aankloppen bij het Vlaams Ondersteuningscentrum Ouderenmisbehandeling, maar ik merk schroom om misbruik te melden. Zorgverleners aarzelen: ‘Wat als mijn aantijging onterecht blijkt te zijn’, ‘Hoe moet ik dan verder met de familie?’ Dat zijn vragen waarmee ze worstelen. Op dat vlak zouden alle zorgverleners beter gewapend moeten worden.”

De woonzorgcentra waar je komt om met bewoners te praten, krijgen het vaak hard te verduren. Zie jij daar positieve evoluties?

“We hebben er helaas een crisis als corona voor nodig gehad, maar ik zie wel wat ten goede bewegen. Er is bij de voorzieningen een groep van koplopers, waar ik mezelf als ik ouder word toch zie wonen. Er is ook een grote middenmoot die traag maar gestaag in beweging geraakt en tenslotte zijn er nog altijd een paar slechtste leerlingen waarvan je niet mag dromen dat je daar ooit terechtkomt.”

‘Wat de koplopers bij de woonzorgcentra goed maakt, is de manier van inspraak en zelfs medebestuur.’

“Op zich heeft die indeling niet zozeer met kleinschaligheid te maken. Het is niet omdat iets kleinschalig is, dat het goed is. Dat hangt ook sterk af van wat je zelf wil. Ik ken iemand die in een leefgroep zat met vijf andere bewoners waarvan het totaal niet klikte met een iemand. Ze vond dat klein aantal ook te verstikkend. Nu woont ze op een afdeling met meer dan dertig mensen en dat is prima voor haar. Veel afwisseling, minder druk om altijd weer alles met de groep te moeten doen.”

“Wat de koplopers goed maakt, is de manier van inspraak en zelfs medebestuur. Het gaat dan veel verder dan zelf te beslissen wanneer welke soep geserveerd wordt. Het gaat ook over de mogelijkheid om zelf het budget van de inrichting van de leefgroep te besteden of zelf een zeg te hebben in het personeelsbeleid en de aanwervingen.”

“Echte participatie is toch vaak de sleutel voor kwaliteit. In een bepaald woonzorgcentrum kampten ze met een personeelstekort waardoor ze niet alle bewoners voor negen uur ’s morgens konden wassen. Vaak duurde het tot elf uur. De directie heeft dan samengezeten met de bewoners. En wat bleek: niet iedereen wilde zo vroeg gewassen worden. Zo is er een regeling ontstaan dat er een groep ’s morgens werd gewassen en een aantal in de late namiddag, op eigen vraag.”

Slotvraag: hoe zie je jezelf ouder worden?

“Ik weet in elk geval dat ik niet huppelend oud zal worden, want ik heb sinds een paar jaar een vorm van reuma. Dat is nu dankzij medicatie behoorlijk onder controle, maar het zal er met de jaren natuurlijk niet beter op worden.”

“Aangezien het fysiek wellicht niet gemakkelijk wordt, vind ik het ontzettend belangrijk dat mijn mening en mijn inbreng dan nog naar waarde worden geschat. Ik ben wel hoopvol dat we de komende jaren daar samen stappen in vooruit zetten. Je voelt dat er een groot draagvlak voor is.”

“Ik zie mezelf binnen dertig jaar wel wonen in een van die betere woonzorgcentra. Dan ga ik daar opiniestukken schrijven voor het tijdschrift van het centrum. En dan hoop ik dat ze wat ophef veroorzaken. Om zo toch ook daar wat dingen in beweging te krijgen. Mijn eigen mening mogen geven: dat is mijn lang leven!”

Reacties [17]

  • Peter Verschoor

    Goedemorgen,
    Hier uit nl. Het is in nederland helemaal zwaar slecht geregeld. De woonzorgcentra/bejaardehuizrn z i jn in nl sinds 2015 opgeheven , bezuinigingen op de ouderenzorg. Asielzoekers leveren meer stemmen op voor de regeringsgezinde partijen en kosten de maatschappij meer. Ouderen moeten maar zo snel mogelijk, liever kort voor hun pensioen de pijp uit. Het is belachelijk.
    Regatds,
    Pv

  • Eelke Wiersma

    Mooi verwoord. Overigens zijn er veel ouderen – ook ik zelf – die er geen last van hebben. Als je zelf onderneemt, kom je een heel eind!

  • Katrijn Ruts (GRIP vzw)

    Fantastisch werk waar Ann Peuteman mee bezig is! Beeldvorming (hoe wordt hier en nu naar mensen ‘met bepaald kenmerk’ gekeken) is cruciaal. De elementen ‘anderen nodig hebben voor een aantal belangrijke zaken’ en ‘niet beschouwd worden als productief’ beïnvloeden die beeldvorming sterk. Een belangrijke vraag is dus ook: hoe veranderen we dit culturele element? Parallellen met mensen met een handicap. Bedankt Ann..

  • Marga de Jong-Bongers

    Zelf als 70tiger nog werkzaam als Nationale Zorgreservist in de ouderenzorg met licht dementerende ouderen, ervaar ik dat de verzorgingshuizen waar Belevings gerichte zorg hoog in het vaandel staat, hier duidelijke stappen in doen.

  • Will van Lonkhuizen

    Wij zijn een echtpaar van 78 en 76 jaar oud. Acht jaar geleden zijn wij vanuit Nederland geëmigreerd naar Duitsland, daar hebben wij een huis gekochtet aangrenzende vakantie woning die wij verhuren met alle arbeid van dien. Wat ons altijd vreselijk irriteert dat oudere mensen als niet meer volwaardig worden gehouden en hun eigen ideeën naleven. Wij zijn beide politiek op de hoogte van wat er om ons heen gebeurt. Vaak meer dan jongere mensen die weinig interesse hebben. Ook hebben wij besloten geen covid-vacvinatie te nemen
    Zover met goed gevolg. Wij zijn op onze leeftijd nog prima instaat om mee te doen met de samenleving

  • Messelier

    Ja oud worden en al oud zijn ja ik ben zoals vele zouden zeggen stock oud maar ik tracht dat woord stock oud.te mijden ik heb wel veel geluk heel veel geluk dat ik nog maar weinig in.boet.ik kan nog alles aan heb nog veel interest en doe financial
    Alles zelfs ik heb misschien alles tedanken dat.ik zeer Jong alleen alles hebben moeten doen door scheiding en zo gehard in leven staat en met geluk van goede ouders heef ik zo iets mooi kunnen maken
    Ja alles hang aan.een zijde draadje maarja

    Iedere dag is goed meegenomen
    Verder groetjes

    Messelier

  • Ann Ecker

    Wat goed Ann dat je hierop inzet.

    Museum de Mindere in Sint. Truiden heeft een project waarbij het museum naar de WZC gaat met objecten, foto.s en vragen over vroeger aan de bewoners. Het gaat er altijd zeer geanimeerd aan toe. Zij vertellen hun verhaal en wij leren veel bij over vroeger.

    • Trude ten Westeneind

      Graag zou ik wat meer horen over behandelingen -cultuur -op medisch gebied tegenover oudere.
      Wie komt daarvoor op?

  • Julia

    Ik sterf nog liever vroeger door thuis te blijven , dan in een “zorg”centrum te gaan aanschuiven tot de dood erop volgt. Want zo voel ik het aan.

  • Winnie van Sante

    Goedemorgen. Heel fijn dat u opkomt voor de oudere mensen.Het is echt broodnodig.Ook ik heb al 3 keer meegemaakt dat oudere mensen die hulpbehoevend zijn door hun eigen kinderen bestolen worden.Ik hen gezocht op internet maar je kan het nergens melden.Dit moet stoppen.Ik denk dat als er anoniem meldpunt zal zijn en de desbetreffende oudere word bezocht dat die kinderen het niet meer durven maar nu word het zo vaak gedaan omdat de oudere niet zelf meer kunnen pinnen en ook andere dingen niet meer kunnen en ze zijn afhankelijk van hun (oneerlijke kinderen) .Er moet een soort van een persoon zijn die er voor ze is Dit moet echt stoppen.
    Ik ben zelf 70 jaar maar nog fit van geest van lijf en ledematen en heb dit van dichtbij meegemaakt.
    Vriendelijke groeten

  • Mayke Geuens

    Eindelijk iemand die het probleem aankaart
    Zelf ben ik 76 nog bezig als eindverantwoordelijke voor het parochieblad Tremelo Ninde Baal maar in de wandeling wordt je betutteld als aan peuter. Misschien omdat ik momenteel rugproblemen heb
    Uiteindelijk voel je je uitgerangeerd
    De kinderen willen een zorgverzekering aanpraten maar je ziet ze praktisch niet
    Dan vraag je je af of dit niet enkel eigenbelang is voor hen.
    De echtgenoot is er.nog wel maar ja
    Dankjewel om mijn mening te mogen poneren voel me op dit ogenblik niet zo waardevol
    Mayke

  • Liliane Delcaert

    Ik ben 77 jaar jong en tot hiertoe kan ik nog alles aan – om de 3maanden (verandering van seizoen) ga ik naar de dokter – tot vandaag neem ik geen enkel Maar geen enkel medicijn – bloedonderzoek 👍 – mijn kinderen en kleinkinderen komen regelmatig eten en maak zelf zaken waar zij minder tijd aan kunnen besteden. Lees veel en documenteer me oa over wereldpolitiek , doe wat aan wandelen -mijn dagen zijn te kort – een raad kan ik geven « nooit de moed verliezen! Positief ingesteld blijven en met jonge mensen in contact blijven «  zij leren van onze ervaringen en wij leren van hun en zo blijft men jong van geest »🙏🤞🍀❣️

  • Geert Messiaen

    Leeftijdsdiscriminatie en aanfluiting van het solidariteitsprincipe – een sprekend voorbeeld hiervan is de drastische verhoging van de premieverhoging van een hospitalisatieverzekering , aangeboden door ziekenfondsen en dat vanaf de leeftijd van 70 jaar .De aangehaalde reden van die drastische verhoging is nog schrijnender, namelijk de inschatting van meer risico’s zoals de verhoogde kans op hospitalisatie . Een landsbond vergelijkt de forse premieverhoging zelfs met de sector van de autoverzekeringen . Aangenomen dat akkoord kan worden gegaan met een verhoging voor zover niet van jongs af werd aanbetaald en veel later, op oudere leeftijd wordt aangesloten voor een hospitalisatieverzekering , maar toch geenszins voor verzekerden die hun hele leven lang hebben bijgedragen ( uittreksel uit mijn boek ” Oud, niet out , maar goud ” blz 49-50 )

  • Gust Adriaensen

    Ann Peutemans slaat spijkers met koppen. Bijzondere aandacht wil ik besteden aan de digitale kloof die almaar groter wordt. Voor meer en meer mensen -en niet alleen oudere- wordt die kloof onoverbrugbaar. De digitale monopolisering leidt tot een sterke administratieve en financiële afhankelijkheid. Honderdduizenden moeten een beroep doen op anderen om hun financies te regelen. Je zou verwachten dat de overheid burgers afdoende zou beschermen tegen de bancaire digitale tirannie. Maar nee hoor. De overheid bouwt de dienstverlening aan de loketten systematisch af, zet geen rem op de eigen digitalisering en maakt vele bejaarden (en jongeren) administratief afhankelijk van anderen. Op die manier worden het zelfrespect, de onafhankelijkheid en de waardigheid aangetast.

  • Alfons A. de Mûelenaere

    Het is inderdaad zo, k ben niet beschaamd over mijn leeftijd en juist de 80 voorbij. Ik kan een boek schrijven (heb het al een beetje gestart) hoe een afloop gaat om goed te doen en anderen te beschermen. Ik was buitengerechtelijk verantwoordelijk voor een nog oudere mevrouw waarvan de zoon onder bewind voering staat en ik vertrouwenspersoon was voor die zoon. Je kan je niet voorstellen hoe je daarvoor wordt achtervolgt en gestraft door de bewindvoerder en het vredegerecht. Het boek zou niet te geloven overkomen. Oud zijn wordt gestraft. Ik wil gerust vertellen.

    • Riekie

      Riekie ik ben 75 doe nog het hele huis schoonmaken bij de kinderen koken en oppassen werk nog bij ouderensoos .waar elke week 90 mensen komen donderdag en vrijdag in verzorginghuis koffie rond brengen.wie is er dan oud met 75.en ik doe alles vrijwillig.plus al mijn eigen leed zoon zelmoord gepleegt man overleden en kleinzoon met down .dus niet klagen maar dragen.

  • Marleen Willems

    Goed initiatief, hopelijk brengt het iets in beweging!

We zijn benieuwd naar je mening!
Blijf hoffelijk, constructief en respectvol

 

Elke reactie wordt gemodereerd. Lees hier onze spelregels. Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Rebels

Het verzet van 75-plussers

Ann Peuteman

Uitgeverij Vrijdag | 2022Meer info