Sophie is zorgcoach op een school. Ze begeleidt er onder andere een jongen met gedragsproblemen. Dat bleek te komen door zijn lastige thuissituatie: hij heeft een broer met een beperking die agressief uit de hoek kan komen tegenover hun ouders.
Toeval wil dat Sophie precies zo’n broer heeft. Ze weet dus precies hoe deze jongen zich voelt. Maar ze merkte ook dat hierdoor de grens tussen werk en privé begon te vervagen. Het lukte niet meer goed om haar grenzen aan te geven, en na contact met de ouders van de jongen was ze erg van de kaart.
Na gesprekken met haar collega’s besloot ze om de begeleiding van de jongen te blijven opnemen, maar de contacten met de ouders altijd samen met een collega te doen. Dat werkt. Toch blijft ze zich afvragen: heeft ze hier de juiste keuze gemaakt?
Laurens en Priscilla kloppen aan bij klinisch psycholoog Dominique Mertens voor een antwoord op deze vraag. Ze benadrukt dat Sophie een goede keuze heeft gemaakt: zoiets delen en bespreken met collega’s is heel belangrijk. In de psychologie is dit soort supervisie veel gebruikelijker dan binnen het sociaal werk. Een gemiste kans, vindt Dominique.
“Ik denk dat in de sector vaak het idee leeft dat je alles moet kunnen dragen”, zegt Dominique. “Het is geen probleem als je merkt dat iets je te veel wordt, wel als je niet merkt dat het je te veel aan het worden is. Jezelf kennen en weten waar je grens ligt, maakt je werk veel sterker.”
Meer ontdekken over het thema van deze aflevering?
Wil je meer lezen over afstand en nabijheid? Dan vind je deze artikels die eerder op Sociaal.Net verschenen zeker interessant:
- Psycholoog over afstand en nabijheid: ‘Mijn cliënt overtuigde me om hulp te zoeken’
- Nina Mouton over zelfzorg: ‘Goed weten wie je bent, is belangrijk’
Zelf actief aan slag rond dit thema?
Als je meer wil leren over wat supervisie voor hulpverleners precies inhoudt, dan vind je meer informatie bij het Nederlands Jeugdinstituut.
Dominique geeft ook een aantal boekentips mee rond dit thema:
Reacties