Een gat in de sociale zekerheid
Flexwerk zet onze sociale zekerheid onder druk. Federaal minister van Financiën Vincent Van Petegem kaartte in juni nog aan dat flexwerk in 2025 nog leidde tot een inkomstenverlies van 500 miljoen euro voor de federale overheid. Denktank Minerva maakte een berekening dat flexijobs, in 2029 bij ongewijzigd traject, de sociale zekerheid jaarlijks 479 miljoen euro zullen kosten en dat studentenarbeid zou zorgen voor verlies aan inkomsten van 976 miljoen euro.
‘Flexwerk zet onze sociale zekerheid onder druk.’
Samen slaan ze, alleen al volgend jaar, een gat van meer dan 1 miljard euro in onze sociale zekerheid. Dat geld is cruciaal voor de beleidsruimte om armoede te bestrijden.
Zware concurrentieslag
De broeksriem rond de sociale zekerheid is al scherp aangespannen. De volgende besparingsronde kondigt zich dit najaar aan en de economie sputtert. In deze moeilijke tijden koos de federale regering recent voor de veralgemeende uitrol van flexwerk.
Dat roept ernstige vragen op rond rechtvaardige fiscaliteit en ondermijnt het herverdelingssysteem van onze sociale zekerheid. De belastingvrijstelling op arbeid in flexwerk onttrekt broodnodige middelen aan het collectieve vangnet.
‘Flexijobs veroorzaken een zware concurrentieslag op de arbeidsmarkt.’
Flexwerk veroorzaakt een zware concurrentieslag op de arbeidsmarkt met een hoger armoederisico voor bepaalde groepen tot gevolg. Voor kortgeschoolden, langdurig werkzoekenden, jongeren zonder werkervaring of mensen met een chronische ziekte blijft de zoektocht naar een duurzame job een processie van Echternach: één stap vooruit, twee achteruit.
Vaste jobs verdwijnen
Steeds meer vaste, en zelfs tijdelijke, jobs verdwijnen ook voor kortgeschoolde werkzoekenden. De job van één voltijdse onthaalmedewerker in een hotel of fitnesscentrum wordt plots ingevuld door vijf flexijobbers. Reguliere arbeidsplaatsen worden ingenomen door onzeker en onbelast flexwerk.
Mensen die vandaag in armoede leven, worden zo dubbel getroffen. Enerzijds zijn ze de dupe van besparingen en extra voorwaarden op sociale rechten en uitkeringen, anderzijds drukt de arbeidsmarkt hen actief weg. Daar kunnen we niet stil over blijven. We strijden en pleiten voor het recht op werk voor iedereen, onder meer in onze campagne ‘Grondrechten in gevaar’ voor de Werelddag van Verzet tegen Armoede op 17 oktober.
Werk als hefboom
Werk is pas een hefboom uit armoede als het perspectief biedt, sociale rechten opbouwt en een menswaardig loon garandeert. In onze verenigingen staan we naast mensen in armoede, we luisteren naar hen en zien dagelijks de rauwe werkelijkheid van mensen die strijden voor een beter leven.
‘Ik mág geen flexwerk doen omdat ik geen viervijfde contract heb.’
Wie dichtbij staat, ziet dat burgers in armoede niet struikelen over hun eigen motivatie, maar keihard botsen op een arbeidsmarkt die voor hen geen plek heeft. Een werkzoekende uit een armoedevereniging verwoordt het scherp: “Er staat overal ‘flexwerkers gezocht’, maar ik mág geen flexwerk doen omdat ik geen vier vijfde contract heb. Iedereen moet langer en meer werken, en wanneer je geen werk hebt, kan je ook al niet lang meer rekenen op een uitkering. Het wordt mij heel moeilijk gemaakt.”
Geen feest van vrije keuze
De omarming van flexwerk door de brede middenklasse is geen feest van ‘vrije keuze’ of ‘werkethos’. Het is volgens ons een signaal van een stijgend gebrek aan koopkracht, gelinkt aan de wooncrisis.
Denk aan jonge werknemers die een huis willen kopen of proberen af te betalen. Denk aan alleenstaande ouders en singles die plots alleen huur en energie moeten betalen. Als een voltijdse of vier vijfde job onvoldoende is om de kosten voor wonen, winkelen, gezondheid, de school … te betalen, dan schiet ons arbeids- en verloningsmodel fundamenteel tekort.
Het is de cynische paradox van het huidige beleid. Het adagium luidt: “Iedereen aan het werk.” Maar de overheid zwengelt de concurrentie aan voor mensen die toch al moeilijk een job vinden. Ze worden letterlijk uit de reguliere arbeidsmarkt geduwd.
Tegelijk kunnen de werkende middenklasse en gepensioneerden fiscaal voordelig ongebreideld bijverdienen. Zo is iedereen druk aan het flexwerken, zonder zich af te vragen welke inkomsten we daardoor mislopen om als samenleving een menswaardig leven voor iedereen te garanderen.
Sociale zekerheid is geen luxe
Dit beleid holt niet alleen het sociaal vangnet uit, het vervreemdt ook de brede middenklasse van het belang van collectief georganiseerde solidariteit en bescherming.
‘We hebben geen behoefte aan een overheid die burgers dwingt tot flexwerk om de facturen te betalen.’
Sociale zekerheid en bescherming zijn geen luxe, maar het fundament van onze welvaartsstaat. We hebben geen behoefte aan een overheid die burgers dwingt tot flexwerk om de facturen te betalen.
We hebben nood aan welvaartsvaste uitkeringen boven de armoedegrens, brutolonen die voldoende koopkracht geven en duurzaam werk met perspectief voor iedereen volgens eigen kunnen.
Reacties [12]
Met flexibele mist de federale overheid noodzakelijke inkomsten in budgettair krappe tijden.
Bovendien ontneemt ze o.a. personen met een arbeidsbeperking, psychosociale problematiek en uiterst kwetsbare personen de kans om in de reguliere economie te weken indien ze dat kunnen en/of wensen.
Liever afschaffen dus, die flexijobs, wat mij betreft.
Dit systeem moet op de schop! Het holt gewoonweg de sokkel van de sociale zekerheid verder uit, zoals terecht wordt beweerd in dit artikel. Budgettair een ramp en het neemt bovendien jobs weg voor jongeren. Wat is de logica als je moet besparen om dan ongebreideld belastingvrij te laten werken, zonder afdrachten ??? Wie verstaat zo’n regering nog ? Een verdere staatshervorming heeft daar weinig in te bieden en is zeker geen snelle oplossing.
In het Westen zijn alle regeringen bezig met hetzelfde. De afbraak van alles wat in het verleden is opgebouwd. Iedereen wordt persoonlijk verantwoordelijk gehouden voor zijn/haar situatie. De huidige regeringsploeg heeft het niet voor de plebs. Die moeten langs alle kanten bestookt worden zodat ze verzuipen. Dat vinden de regeringsleiders blijkbaar belangrijker dan de echte problemen op te lossen. Integendeel, de problemen worden gecreëerd en de burger mag met de gevolgen leven. De minder gefortuneerden mogen alle schokken opvangen, worden gediscrimineerd, krijgen geen kansen meer en we weten dat ze minder lang leven. Mss is dit de drijfveer: minder pensioenen aan het plebs uitbetalen als ze doodvallen van de miserie.
Maar voor oorlog en vernietiging is er altijd geld. Voor de industrie ook. Bedrijven mogen producten in kwaliteit veranderen, de inhoud verminderen en de prijs verhogen. Diefstal noemen wij dat. Maar voor de politici is dit geen probleem.
Wel de regering heeft, samen met Europa, sinds 2011 honderden miljarden verwed op elk van de volgende plannen:
1) verdediging door de VS (onder protest van de VS)
2) uitbouwen pijpleidingen voor olie en aardgas uit Rulsand (dit was NADAT Rusland Crimea in Ukraine aanviel)
3) Goederen exporteren naar China (terwijl al lang duidelijk was wat China aan het doen was)
Als je het uitrekent, dan is de rekening van fout 1 pakweg 4000 euro per jaar per Belg, fout 2 zeker 6000, en fout 3 ongeveer 3000.
Uiteraard heeft de NVA en de EVP (Europese volkspartij, min of meer de Duitse CDU) bepaald dat jullie de rekening voor hun fouten bepalen.
Flexi- en studentenjobs zijn prima om tekorten op te vangen.
Doordat deze amper worden belast dreigen ze structureel te worden ingezet.
Ik zou voorstellen om alle jobs gelijk te belasten om deze redenen:
– mensen die om bepaalde redenen weinig kunnen werken vinden/behouden hun job.
Deze werknemers zijn vaak erg gemotiveerd.
– het geldtekort wordt kleiner voor onze overheid door de hogere heffing en de (gedeeltelijke) uitsparing van stempelgeld voor zij die een kleine job uitoefenen.
– geen jaloezie op het werk omdat flexi’s meer krijgen voor hetzelfde werk. Betere werksfeer = betere resultaten
Schaf de flexi-jobs af.
Iemand die wil en kan bijwerken is een volledig vrije keuze en dat we moeten bijdragen aan de sociale zekerheid is niet meer dan normaal.
Voor de gepensioneerden zou men wel een andere afhouding moeten doen want zij kunnen daar geen verdere rechten mee opbouwen.
Flexijobs… de grootste vergissing! Voor wie het al financieel moeilijk heeft, wordt het nog lastiger om te kunnen werken.
Vele mensen met ziekte, handicap, die arbeidsongeschikt of werkloos zijn, willen werken. Belangrijk is dat het in evenwicht is met hun lichamelijke en geestelijke gezondheid. Niet kunnen/mogen werken heeft op termijn een grotere financiële kost voor de overheid. Maar ook te veel moeten werken om de eindjes aan elkaar te knopen.
Mijn voorstel is om ‘minimum reeds 4/5 werken’ af te schaffen EN het belastingvrij bijwerken. Laat beter mensen met uitkering bijwerken om hun overgang naar het reguliere werk te vergroten en hun financiële situatie te verbeteren. Ik hoop dat de afschaffing van het huidige flexijob-systeem verdwijnt in de zoektocht naar extra geld om de begroting in evenwicht te krijgen.
Een zeer herkenbaar artikel over mijn dagdagelijkse professionele realiteit waar mensen gewoon geen kansen meer krijgen op de arbeidsmarkt door allerlei maatregelen, zeer triest. Maatschappelijke problemen worden geïndividualiseerd en tot eigen verantwoordelijkheid gemaakt, zodat altijd dezelfde persoon met een beperking, uit armoede,.. geraakt wordt; en dat is zeker geen ver-van-ons-bed-show, het kan iedereen overkomen.
Gepensioneerden die 40u per week flexi werken .Pakken full time jobs af en betalen num € .belastingen. zo zijn er duizenden.
Er wordt kritiek gegeven op gepensionneerden met een flexi job. Velen doen dit echter uit noodzaak omdat ze met hun minimum pensioentje niet rondkomen. Lang niet iedereen heeft een royaal pensioen !
Het is de enige mogelijkheid momenteel om de arbeid van de werkende mensen minder te belasten in Vlaanderen zolang de fiscale autonomie bij de federale regering blijft zitten. Een staatshervorming kan dit oplossen maar daar komt ook weer niets van in huis.
Het is de enige mogelijkheid momenteel om de arbeid van de werkende mensen minder te belasten in Vlaanderen zolang de fiscale autonomie bij de federale regering blijft zitten. Een staatshervorming kan dit oplossen maar daar komt ook weer niets van in huis.