Lieve dochter
Het doet pijn hè, dat jouw stoel ook dit schooljaar weer leeg zal blijven?
En oh, je wil zó graag.
“Ik wil niet dom worden”, zeg je al sinds de dag dat school niet meer lukte, ondertussen twee jaar geleden.
Dus ja, je wilde het écht terug proberen. Een nieuwe school, een nieuwe klas, een nieuwe juf en duizend nieuwe dingen om te leren begrijpen. Voor jou moet dat een stap zijn die ik me zelfs niet kan voorstellen.
‘We hadden veel hoop, samen.’
We hadden veel hoop, samen. Je mocht de school op voorhand al eens zien. Je mocht de juf al ontmoeten. Zo spannend, maar je deed het! Je zou starten met een paar korte momenten per week. Duidelijke instructies, een duidelijk schema, slechts acht kindjes in de klas.
Alles afgestemd op jouw zo gevoelige, autistische brein. Geweldig dat ze dat doen, toch?
Veiligheid en vertrouwen
Maar, wat met dat hart van jou? Je bent bijna elf. Je ziet er ook zo uit. Je bent minstens even slim als andere kinderen van die leeftijd. Maar als het gaat over veiligheid, over hechting en over vertrouwen, ben je nog heel erg klein.
Als mama een paar uurtjes niet thuis zal zijn, word je telkens opnieuw heel boos. Of net heel erg verdrietig. Je voelt je dan verlaten, alleen op de wereld.
‘De lange jaren dat we jou brullend op school achterlieten, hebben erin gehakt.’
We hebben geleerd om je daar beter in te volgen. De lange jaren dat we jou brullend op school achterlieten, hebben erin gehakt. Bij jou, maar ook bij ons. Jaren van emotioneel forceren. Dat willen we niet meer.
Sorry, lieve dochter, dat we dat jaren hebben volgehouden.
Mama in de buurt
Je had ons moeten zien tijdens het overleg met de school! Met handen en voeten hebben we geprobeerd hen uit te leggen hoe hard jij het nodig hebt dat mama in de buurt blijft. Dat je op sociaal-emotioneel vlak nog lang niet zo ver staat als de meeste kinderen van die leeftijd.
‘Je tranen vloeiden, vloeiden en vloeiden.’
Ze luisterden, maar ze plooiden niet. Mama mocht niet in de buurt blijven. Een discreet plekje verderop in de gang of een lokaal: “past niet in de schoolvisie”.
Dat vond je onbegrijpelijk. Je werd boos op de school. Je blokkeerde. En je tranen vloeiden, vloeiden en vloeiden.
Veilig voelen bij een vreemde?
Mijn hart brak toen je zei: “Dus je moet je meteen veilig voelen bij een vreemde, en als je dat niet kan, mag je niet naar school?”.
Waarom vinden we het zo moeilijk om écht naar kinderen te luisteren? Weten grote mensen het dan altijd zo veel beter?
Wij weten het ook niet altijd. Maar we weten wel dat we dicht bij jou zullen blijven, zolang jij dat nodig hebt.
Veel liefs,
Papa
Reacties [6]
Heel herkenbaar… ook bij ons is school een issue. We hebben ondertussen wel geluk met de school van onze zoon. Ze hebben TOAH opgestart, eerst met de TOAH-leerkracht thuis vertrouwen opbouwen, dan met TOAH-leerkracht samen naar school, … alles in kleine stapjes. We zijn er ook nog niet, maar het ergste ligt gelukkig wel achter ons. Succes aan elke ouder die zich hierin herkent, weet dat je niet alleen bent.
Super triest. Onderwijs en werkgevers hebben de mond vol van inclusie tot woorden omgezet moeten worden in daden. Kan er als 31-jarige AUDHD’er van meespreken. Sterkte in jullie moeilijke situatie en ik duim mee dat jullie snel een school vinden die wél luistert naar wat je dochter nodig heeft. Men noemt autistische mensen snel rigide tot er iets moet veranderd worden om een autistisch meisje te kunnen laten school volgen. Dan mogen zij ineens wél rigide zijn…
Beste anonieme papa, jij hebt dit zo écht en mooi geschreven, je geeft jezelf, de mama en je dochter op die manier een stem in deze rigide maatschappij en het schoolsysteem….
Heel herkenbaar trouwens, kippenvelmomentje bij het lezen van jouw brief.
Het is onbegrijpelijk maar dit is exact het gevoel dat wij de laatste 3 jaar hebben. Onze dochter zou dit jaar in de middelbare school starten. De eerste dag is gelukt maar vanaf de 2e dag was de spanning zo groot dat het niet meer lukte. En ze wil dit inderdaad zo graag. Het is hartverscheurend om haar zo radeloos te zien.
Chapeau aan deze ouders en het kind dat haar stem durft te laten horen. Als ik het zo hoor is er serieus iets of enorm veel mis met het huidig onderwijssysteem. Zolang we kinderen verplichten en geen stem geven raken we de verbinding kwijt. De school gedraagt zich als een gesloten instelling met alle gevolgen van dien…. Dat je als ouder niets te zeggen hebt over je kind tijdens de schooluren is onmenselijk te noemen. Ik zeg erg met de hiërarchie en onderwijs op maat , laten we het samen doen, maak er een wij verhaal van ipv een eenrichtingsverkeer die bestaat uit een verticale hiërarchie. Het meisje uit dit gezin weet perfect de vinger op de zere plek te leggen en dit uitmuntend te verwoorden en toch krijgt dit gezin een resolute nee, enorm pijnlijk tijd voor vernieuwing en een tijd waarin we kinderen aan het woord laten. Vg een pedagoge die zich dagdagelijks inzet voor gezinnen die uitvallen binnen het huidige arme onderwijssysteem
Wat een zuivere brief, wat pijnlijk om te lezen. Ik wens jullie meisje hulp toe, een veilige omgeving om in te ontdekken…