Beste Freddy, als ik mag, bedankt voor je brief.
Bij elke volgende regel van je verhaal voelde ik mijn verontwaardiging alleen maar toenemen. Wat een mooie en leuke dag had kunnen worden, een moment om eens naar het schone te kijken, eindigde vol frustratie en teleurstelling.
Als mens en minister is mijn eerst onmiddellijke reactie altijd: hoe kunnen we dit oplossen? Welke regels moeten hier anders? Wat kunnen we doen? Hoe kunnen we ervoor zorgen dat Kelly en jij zich wél thuis voelen in het KMSKA?
‘Hoe zorgen we ervoor dat onze cultuurhuizen open en toegankelijk zijn voor iedereen?’
Hoe kan ik ervoor zorgen dat onze sociale en welzijnsmedewerkers in de best mogelijke omstandigheden werken? Hoe maken we zorg in Vlaanderen makkelijk bereikbaar en betaalbaar, én van de beste kwaliteit, ongeacht je inkomen of afkomst? Hoe kunnen we er mee voor zorgen dat de gruwel in Gaza stopt, en dat kinderen in Palestina en Israël hoop op een vredevolle toekomst kunnen koesteren?
Hoe zorgen we ervoor dat onze cultuurhuizen open en toegankelijk zijn voor iedereen? Grote, open gebouwen. Liften voor mensen met een beperking. Verschillende gezichten in het publiek. Verschillende perspectieven op scène. Betaalbare prijzen.
We zijn het ook eens, beste Freddy. Die digitalisering, daar loop ik ook niet zo hoog mee op. Ik hou van live, van echte mensen, van warmte. Warmte geven is wat duizenden mens in de zorg elke dag doen. Dát is ook waar cultuurmakers van opleven.
‘Die digitalisering, daar loop ik ook niet zo hoog mee op.’
De UiTPAS, die ga ik wél verdedigen. Het zorgt ervoor dat cultuur, sport, en ander leuks in de vrije tijd toegankelijk is voor tienduizenden mensen die het anders niet kunnen betalen. Vandaag gebruiken meer dan een half miljoen mensen de UiTPAS. Maar ik beloof je dat ik zal blijven werken, om het duidelijker en eenvoudiger te maken.
In je brief heb je het ook over logins, passen, lockers en computers als barrière, maar ook over iets dat – misschien minder tastbaar – even hard kan zijn om tegen op te beuken: onverschilligheid. Een barrière die niet met één maatregel of wetsvoorstel kan worden neergehaald. Maar waar we elke dag tegen moeten blijven vechten.
Dat was mijn boodschap in ‘De Verschilligen’. Ik ben dan ook blij te horen dat mijn boek na al die jaren toch nog een nuttig doel heeft gevonden, als beddenpoot. Nachtrust is voor iedereen belangrijk. Maar dat boek gaat eigenlijk over engagement. Over mensen die wèl nog geloven dat morgen beter kan dan vandaag. Een oproep ook, aan iedereen, met de wil om daar samen aan te werken.
‘Ik ben blij te horen dat mijn boek na al die jaren toch nog een nuttig doel heeft gevonden, als beddenpoot.’
Daarvoor heb je mensen nodig die betrokken zijn: ’Verschilligen’. Mensen die de mouwen opstropen en het verschil maken in de samenleving. En ook al tiert onverschilligheid hier en daar welig, ik ben – samen met velen – dagelijks getuige van het tegendeel.
Ik praat met begeleiders van kinderen en jongeren die nooit eerder een eerlijke kans hebben gekregen; personeel in de gezinszorg dat het halve land rondrijdt voor hun cliënten en patiënten; hulpverleners die kwetsbare mensen helpen om op eigen benen te staan; cultuurmakers die inspireren en opkomen voor hun waarden; medewerkers van hulplijnen die troost en hulp bieden de donkerste momenten.
Stuk voor stuk mensen die geloven dat we wél nog vooruit kunnen. Dat we wél nog de hand kunnen reiken aan mensen die dreigen vergeten te worden. Dat we een samenleving kunnen bouwen waarin iedereen kansen krijgt, iedereen meekan en iedereen zich wél welkom voelt, ook in het KMSKA.
Beste Freddy en aan iedereen,
Engagement, om het verschil te maken, klein en groot, dat brengt ons samen. Daarvoor doen we het.
Ik neem je brief mee, hij krijgt speciaal plekje in mijn bureau. Omdat het een aanklacht is, maar ook een spiegel. En een herinnering. Om te blijven vechten tégen onverschilligheid.
Dus dank je, Freddy, voor je woorden, je kritische pen, en iedereen, om verschillig te zijn.
Merci.
Reacties [6]
Denk ook eens aan het openbaar vervoer voor mensen met handicap.Daar kan.je ook een.boek over schrijven.
Beste,
Wat een verrassing, deze brieven. Ik ben nl. net zo verontwaardigd.
Ik kan ook geen kaartje kopen op voorhand voor een avondje uit of een uur in een museum of elders vastleggen. Met een chronische ziekte weet ik pas op de dag zelf of ik erop uit kan trekken of beter thuis blijf. Als ik dan op een dag spontaan in de stad ben, zou het fijn zijn toegang te hebben tot een museum. Ook als toerist toevallig een museum passeren en daar toegang toe hebben en de schatten ontdekken is rijkdom. Al het gedoe met pasjes en paswoorden en codes werkt absurd remmend.
De warmste week gaat dit jaar over IBD. Hopelijk komt ’toegang tot’ voor iedereen onder de aandacht en kunnen toegangspoorten in herstel en niet enkel de usb.
Met vriendelijke groeten,
Met Raak (vroeger kwb) vingen wij veel op tijdens de maandelijkse huisbezoeken. ‘Wijkmeesters’ deden hun maandelijkse ronde. Binnen de maand waren genoegens en ongenoegens kenbaar voor het lokale bestuur en ook voor het nationale bestuur. Sinds corona en ook al een eindje ervoor hebben we die traditie in vele Raakpunten achtergelaten en bezorgen we de uitnodigingen en het tijdschrift via de sociale media. Oproep om het burencontact te versterken, het ‘luisteren’ aan te moedigen via andere kanalen dan mailing edm.
vroeger deed Samana dat ook, bij de mensen op bezoek gaan. Wil je dat nu, dan moet je betalen: 3 euro per uur.
Er zijn activiteiten, maar je moet er naar toe gaan, en vooral er naar toe kunnen gaan. Aan die activiteiten s’avonds, daar heb ik zeker niks aan, want als ik het ook maar zou kunnen, ik durf hier s’avonds niet alleen als minder mobiele persoon over de straat. Zelfs nog niet met mijn scootmobiel. Want die moet s’avonds in een garage staan, anders is die tegen de volgende morgen of besmeurd, of de spiegels afgebroken of gepikt. Dus veel mogelijkheden heb ik niet. Taxi-cheques, van Hoboken naar Deurne: met taxicheques: 50 euro, enkele rit. Zorgbedrijf vervoer: 50 euro in Antwerpen: heen en terug. Naar Brussel: 300 euro. Dus ik ben verplicht om thuis te blijven. Andere vervoersmogelijkheden: bv de flexbus, dan moet ik eerst 10 minuten te voet gaan, hetgeen me niet lukt. Andere vervoersmogelijkheden: betalend dan ook nog, we vinden geen chauffeur, … dan heb je nog geen ticket!
Als Freddie al die antwoorden moet geven, dan mag hij ook een dikke pré verwachten niet? Die van de minister en haar staatssecretarissen? En wat doet ze met al die antwoorden? Niet zoveel? Want ze vraagt al zoveel aan iedereen en er gebeurt nog niet zoveel. Integendeel…
DAT is nu eens echte politiek . En nu veel geduld , komt er ooit iets van in huis. ???