Einde van de wereld
Ze heeft gekozen voor een plekje aan de grens met het einde van de wereld. Midden in de natuur, omringd door stilte en verwijderd van menselijke haast en drukte. Ze komt van ver weg en dichtbij, waar verhalen wonen die ze uit haar leven wil schrijven.
Haar diepe wens is dat ze los kan komen van de vleesgeworden personages die haar niet zagen hoe ze zich werkelijk voelde. Zij die haar overspoelden met ongewilde rottigheid en giftige emoties. Daar maakt ze nu nog steeds komaf mee.
Twee deugnieten en olijk team
Daarom woont ze nu hier, in een piepklein huisje dat er aan de buitenkant aftands en een beetje gammel uitziet. Maar waar je, eenmaal een voet binnen, verwelkomd wordt door onweerstaanbare gezelligheid, hartelijkheid en zonlicht (ook al is het grijs weer buiten).
Samen met haar twee jonge deugnieten en een olijk team huisdieren maakt ze van heel veel dingen een deugd. Zo gaat dat vaak bij mensen die weinig hebben. Dan is elke zonsopgang bij de natuurpracht naast haar deur een cadeau dat ze langzaam en met een grote glimlach openmaakt. Ze haakt in op wat positief is en probeert al wat daar de tegenhanger van is, af te houden.
Misschien lukt dat niet altijd. Misschien zit ze ’s avonds wel eens uitgeput in haar zeteltje, twijfelend of ze deze maand zal rondkomen en welke bochten en hobbels haar verhaal in de toekomst nog zal nemen. En toch is er elke keer weer licht en een groot, zorgend hart.
Dankjewel Nika
Ik ben af en toe op pad, daar in de buurt van het einde van de wereld. Dan is er altijd een kans dat ik haar tegen het lijf loop. Of ik klop aan om gedag te zeggen. Soms praten we over het weer of over muziek. Soms help ik met kleine, belangrijke dingen en supporter ik voor haar als ze een stap wil zetten waar ze een beetje bang voor is. Maar bovenal bewonder ik haar moed en haar levensvreugde.
Ook al zit ik op dat moment in een sombere hoek, ik word altijd blij en hoopvol als ik haar ontmoet heb. Terwijl de wereld brandt, helpt zij mij te focussen op wat de essentie is. Dankjewel Nika.
Reacties [3]
Zo mooi, Iwein. Prachtig ook hoe je benoemt wat “de cliënt” allemaal teruggeeft, hoe we soms gedragen worden door mensen die we zelf dragen. Fysische onmogelijkheid, maar op spiritueel, emotioneel en menselijk vlak: absoluut mogelijk.
Hoe pakkend is dit verhaal van ‘Nika’ haar leven en ook heel pakkend geschreven. Het laat me het verschillende keren lezen en het blijft plakken. Dank je wel 🙏
Wie deze levenshouding praktiseert als niet-klient kan als een buitenbeentje worden benaderd
Voor een stabiele wandelpas hebben we binnen- en buitenbeentjes nodig
#LiefdeVoorWieMijnPadKruist