Voor de kat
Het is woensdagavond en ik ga op huisbezoek. Die zin zal nooit meer hetzelfde klinken.
‘Ik voel dat ik onrustiger ben dan normaal.’
Kurt laat me binnen en in de hal zet ik mijn schoenen naast die van hem. We wandelen samen naar de living en hij sluit de deur achter me. “Voor de kat.” Knipoogt hij. “Zet u, zet u.”
Nooit op het bed gaan zitten
Voor je gaat zitten, altijd controleren op scherpe voorwerpen of naalden. Het schiet door mijn hoofd en ik schud het weg. Ik ga op de zetel zitten en Kurt trekt het doek dat erover ligt nog even recht. “Als mijn zoon hier is, slaap ik in de zetel.” Zegt hij.
Nooit op het bed gaan zitten, afstand bewaren, altijd de zetel of stoel kiezen. Ik voel dat ik onrustiger ben dan normaal, dat ik de theorie herhaal van bewegingen die ik al tien jaar in de praktijk doe.
Hoe is ‘t?
Ik draai me naar hem toe, probeer mijn hoofd leeg te krijgen en vraag: “Hoe is ‘t?” Hij glimlacht en zucht. Zijn zoon komt binnen, smijt zijn rugzak op de grond en gaat naar de keuken om een boterham te smeren. Ik kijk naar het mes waarmee hij het vlees snijdt.
Kurt begrijpt me verkeerd en vraagt: “Wil je ook een stukje?” Ik schud nee. “Ik eet vooral vegetarisch.” Hij lacht. “Vegetarisch, da’s gewoon minder eten bij de voedselbedeling.”
“Gelukkig is een pot kikkererwten niet zo duur als een pak worsten.” Antwoord ik. “Als je niets hebt, is alles duur.” Kaatst hij terug.
Zwarte schimmel
Kurt heeft niets. Of: hij heeft vanalles. Een berg schulden die hij meesleept, samen met een verleden vol stomme keuzes. Twee kapotte knieën. Een erkenning van de FOD Volksgezondheid. Een doorverwijsbrief voor voedsel.
‘Als je niets hebt, is alles duur.’
Hij toont me brieven van achterstallige facturen, zijn afbetalingsplan, een e-mail van de huisbaas. Hij wijst naar het plafond boven me. Zwarte schimmel heeft de gyproc wak gemaakt, enkele houten plinten zweven gevaarlijk boven ons.
De kat komt aan mijn rugzak ruiken, kruipt er bijna volledig in. “Ik heb twee honden, waarschijnlijk ruikt ze dat.” Zeg ik liefdevol. En het gesprek kantelt. Van zwaarte naar lichtheid. Van miserie naar huisdieren. En de miserie die je kan hebben met huisdieren.
Dit is het
En ik denk: dit. Dit is het. De kat die snuffelt, de zoon die thuiskomt, onze schoenen naast elkaar in de hal, het plafond boven mij en het zetelbed onder mij. Daarvoor ga ik op huisbezoek. Deze intieme informatie krijg je niet zomaar. Die wordt niet gedeeld aan bureaus, maar in huiskamers.
‘Deze intieme informatie krijg je niet zomaar. Die wordt niet gedeeld aan bureaus, maar in huiskamers.’
Ik denk aan de zwaaibezoeken in Nederland. Waar sociaal werkers geen tijd hebben of nemen om binnen te komen, maar de cliënt even aan het raam komt zwaaien om te tonen dat hij nog leeft. En tot de volgende keer.
Ik maak je af
Ik denk aan de enige keer dat ik me echt onveilig heb gevoeld. Op de koer van een inloopcentrum. Met een dakloze man in een zware psychose, die heel de tijd op mijn benen tikte. Zijn ogen donkerzwart, nu eens grijnzend, dan weer intens verdrietig. En hoe blij ik was dat ik toen kon wegstappen.
Ik denk aan de keer dat ik een dronken man en zijn hond, een pitbullterriër, moest aanspreken op zijn gedrag in de kamer van de nachtopvang (ze bleken allebei poeslief te zijn, maar toch). Of de keer dat iemand een matras naar me smeet omdat hij zijn kamer niet wou delen. De keer dat iemand zei: “Als ik je tegenkom op straat, maak ik je af.”
Allemaal dingen waarvan ik het gevaar pas inzie nadat ze gebeurd zijn. Allemaal zaken waarvan ik de intensiteit pas vat als ik ze vertel aan mensen die ze niet meemaken.
Afscheid
Ik neem afscheid van Kurt en zijn zoon, trek mijn schoenen aan en ga naar buiten. “Kaat, wacht!” roept Kurt. “Voor jouw twee honden.”
Hij geeft me enkele stukjes vlees gewikkeld in plastic folie. “Merci om langs te komen.”
Reacties [1]
Mooi geschreven, en zo waar(devol)!