Geachte heer Vandenbroucke, beste Frank,
Ik zou niet graag met u kleurenwiezen, want zoals elke politieker speelt u een beetje vals. U laat in blokletters in de gazetten zetten dat de ziekenkassen zichzelf moeten heruitvinden, maar u bedoelt dat u ze zelf gaat heruitvinden.
Elke dag wordt er wel een nieuw onderdeel van uw revolutionaire plannen bekend gemaakt. Met de meeste van uw plannen kan ik wel akkoord gaan. Zo heb ik er geen bezwaar tegen dat Oosterse gevechtssporten niet langer worden terugbetaald. Ik heb aan den lijve ondervonden dat ze de gezondheid niet ten goede komen.
Maar ik betreur ten zeerste dat u vindt dat er nog meer gedigitaliseerd moet worden, terwijl het nu al zo goed als onmogelijk is om een levende ziekenkasmedewerker te spreken te krijgen teneinde inzicht te krijgen in de ziekmakende administratie waarmee een mens na een ziekenhuisopname overvallen wordt. Of is het uw bedoeling dat de mensen blijven vastlopen in dat gedoe zodat er niet uitbetaald moet worden? Voor de regering kunnen zo natuurlijk middelen worden vrijgemaakt om nog meer drones en kerncentrales aan te kopen.
‘Indien uw nieuwe ziekenkassen enkel per computer en per smartphone diensten aanbieden, zal u niet anders kunnen dan ook de aankoop van die toestellen te laten terugbetalen.’
Naar mijn mening vergroot digitalisering de ongelijkheid tussen de burgers. Velen kunnen echt niet uit de voeten met die machinerie en anderen beschikken niet over de nodige toestellen. Mijn eigen smartphone is bijvoorbeeld door een verkeerde beweging in de toiletpot beland en mijn schuldbemiddelaar heeft de aankoop van een nieuw toestel geblokkeerd. Indien uw nieuwe ziekenkassen enkel per computer en per smartphone diensten aanbieden, zal u niet anders kunnen dan ook de aankoop van die toestellen door de ziekenkassen te laten terugbetalen. Zo niet zijn niet alle Belgen gelijk voor de wet.
Maar er is ook een eenvoudige oplossing: regel alles opnieuw met kleefbriefjes en formulieren! In de tijd van het kleefbriefje en het formulier waren er amper klachten. Bovendien is het kleefbriefje multifunctioneel. Ik heb pas mijn leesbril gebroken. De ziekenkas betaalt niets terug voor een nieuwe bril omdat mijn kapotte bril nog geen jaar oud is. Welnu, ik heb hem weer aan elkaar kunnen kleven met kleefbriefjes.
Het kleefbriefje is daarenboven een uniek Belgisch product. Het is erfgoed! Wellicht kan uw kameraad Caroline Gennez met het geld dat ze uitspaart door geen museum voor moderne kunsten te bouwen een erfgoedsubsidie geven aan de ziekenkassen om het kleefbriefje in ere te herstellen. Zo kost het u niets.
Wetend dat u altijd naar uw bevolking luistert, groet ik u met hoogachting,
Fr. De Meester,
In eerdere hartelijke briefwisseling noemde u mij Dikke Freddy.
Reacties [11]
Efficiëntie zou zijn dat alles wat de overheid digitaliseert / wil digitaliseren 1) ook effectief zou werken zoals het hoort en 2) ook dat gecentraliseerd is en niet op 100 verschillende websites en 20 verschillende apps.
Ik werk als maatschappelijk assistent in een ziekenhuis. Wat ik daar zie, brengt mij tot een aantal conclusies: 1) ziekenfondsen zijn zelden toegankelijk, 2) mensen hebben vaak geen weet waar ze aanspraak op kunnen maken (laat staan dat men al die terminologie al begrijpt en dus bijgevolg ook niet gericht kunnen vragen naar datgene dat ze nodig hebben en 3) omdat onze sociale diensten wél toegankelijk zijn en bestaan uit menselijk contact komen vragen die eigenlijk voor het ziekenfonds bij ons terecht. Wie z’n job voer ik dan eigenlijk uit? :-) (niet de schuld van de medewerkers van de ziekenfondsen denk ik, wel van het systeem).
Hoe raar is het dat we zeggen een sociaal land te zijn maar niet tegemoetkomen aan de essentie?
Aansluitend bij het voorgaande wil ik de nadruk leggen op het belang van normale menselijke contacten. De mens is een sociaal wezen en heeft behoefte aan medemenselijke contacten. Als we deze missen worden we ziek. Zie de toename van de pscho-sociale problemen, die niet noodzakelijk opgelost geraken met meer psychologen. Normale sociale contacten hebben zeker een preventief effect en zouden dus tot het takenpakket van de ziekenkas kunnenof beter moeten behoren.
Maar het is zeker al 20 jaar geleden dat ik betrokken maatschappelijk assistenten van de ziekenkas hoorde klagen dat de roep om efficiëntie hen in een stramien dwong waardoor warme menselijke contacten bemoeilijkt werden. De ” ontmenselijking” is dus al langer bezig en oorzaak van veel eenzaamheid.
U hebt gelijk met verschillende bedenkingen. Spijtig wel dat u de oosterse wijzen niet omarmt omdat u er geen baat bij heeft. Wij hebben aan den lijve wel ondervonden dat deze ons wel geholpen hebben. Homeopathie is ook iets dat wetenschappelijk nog niet bewezen is en waarvan zoooooveeel mensen gezond zijn geworden. Niet allen, noch oosterse noch homeopathie, maar dat telt ook voor de reguliere geneeskunde.
Misschien niet alleen verdergaan op uw eigen ervaringen…..
Bedankt alvast
huguette
Geachte heer De Meester,
Ik moet u tot mijn spijt meedelen dat de eerdere hartelijke briefwisseling tot het verleden behoort. De reden is eenvoudig: u trekt mijn politieke visie en beslissingen in twijfel, zonder kennis van zaken.
Ik wil niet dieper ingaan op de pietluttigheden waarmee u me lastig valt. Over uw in de toiletpot gevallen GSM, hebt u bij de premier ook al gezeurd. Het kan hard klinken maar ‘eigen schuld, dikke bult’. Dat uitgesponnen kleefbriefjesverhaal toont aan dat u hopeloos achterop hinkt.
Ik zeg u dit: digitaliseer of u valt overal tussen de mazen van het net.
Ik wil u tenslotte attent maken op de indrukwekkende reeks realisaties en plannen van de minister van Sociale Zaken. Dat ben ik.
Hoogachtend,
Minister F. Vandenbroucke
We stellen vast dat we niet met notarissen gaan vechten, want zij stellen vastbenoemdan aan bij de ziekenkas. Ok, zo?
De brief aan Frank Van Den Broucke is hilarisch maar terecht, hebben politici wel voeling met ‘alle’burgers die ze zo omarmen? Het zou interessant zijn hen ipv BV entertainment op een stage te sturen in diverse sectoren vd samenleving. Frank raad ik de thuiszorg, het ziekenhuis en de ziekenbond aan. Mvg Frauke J. ( http://www.chantalsap.com)
Klopt als een bus ! Helaas worden die ook meer en meer afgeschaft.
Vooruitgang? Vroeger gingen we zelf naar de mutualiteit met onze doktersbriefjes en werden deze onmiddellijk terug betaald. Nu kunnen we nergens meer terecht, steken we onze briefjes in een bus en is het vaak lang wachten tot ze terug betaald worden (ik wacht nu al weer, langer dan een week)
Hij raakt met dit artikel een essentieel punt. Waar blijft de grens tussen menselijk contact en de steeds toenemende digitalisering? Wie komy dit ten goede? Ziekenfondsmedewerkers moeten steeds grotere pakketten administratieve richtlijnen verwerken en hebben bijna geen voeling meer met met hun cliènten. Een menselijk praatje zeker na een overlijden van een dierbare, een zwaar verdict van diagnose, hulpvragen vooral van een ouder publiek dat niet altijd mee is met het digitale verkeer, worden hier het slachtoffer van. We glijden steeds meer af van sociale betrokkenheid. Dat er paal en perk mag gesteld worden aan het opbod in de aanvullende verzekering en sommige mistoestanden in toekenningen, is zeker een issue, maar niet ten koste van mensen die niet begiftigd zijn met de nieuwste technische snufjes. Het contact van mens tot mens blijft in deze tijden zo belangrijk.
Ik zou de mutualiteiten zo organiseren dat de loketten elke namiddag en woensdagvoormiddag open zijn.
Naast het functionele aspect zie ik daar een belangrijk psychosociaal effect verschijnen in de wachtruimte.
Mensen onthaasten samen met mede-wachtenden.
Ik merk in wachtruimtes een golfbeweging; startend met ergernis overgaand in berusting naar de gezellige babbel over de gsm’etjes heen.
Mensen ontmoeten er gelijkgestemden en andersdenkenden.
Mensen sturen onbewust hun mening bij naar een meer gematigde uitingsvorm. Mensen bevestigen elkaar soms in hun extreem standpunt.
Mensen komen snel tot de essentie, storten hun hart uit bij de nobele onbekende mede-wachtende waardoor zij weer even verder kunnen.
Hun interacties worden verstoord als het ein-de-lijk hun beurt is. Mensen wensen de nobele onbekende een “Veel courage”, “bedankt” toe bij het weggaan.
Gewone, ongedwongen, toevallige menselijke interactie.
Ontneem ons dat toch niet.
Patricia Gerryn
ik gebruik nog steeds het kleefbriefje, de bus om de rekeningen in te steken waren hier verdwenen. Na veel bellen en boze brieven hebben we er nu toch terug eentje. Het bureel kon ik niet meer terug in ons dorp brengen, daar moet in nu mobitwin voor oproepen om er te geraken. Een smartphone heb ik niet, mijn vingers weigeren al eens te luisteren en dat zou catastrofaal zijn.