Geachte heer Weyts, beste Ben,
Wij zijn lotgenoten, wij kregen allebei een TGA!
Toen ik met enkele kameraden de politieke situatie besprak, ben ik ineens mijn verstand verloren. Ik wist niks meer. Dat er die ochtend een deurwaarder had aangebeld, dat het douchewater van mijn bovenbuur al weken schuimend over de muren van mijn keuken loopt, dat de chasse van mijn gemak kapot is, dat ik met mijn kaduke knieën niet op de begrafenis van mijn zuster geraak omdat de roltrappen van de metro al jaren stilstaan, dat de kinderen van mijn buurvrouw godganse dagen kabaal maken omdat ze geen plek op een school vinden: ik was het allemaal vergeten.
‘Toen ik met enkele kameraden de politieke situatie besprak, ben ik ineens mijn verstand verloren.’
Omdat ik eindeloos bleef vragen of het waar is dat alleen inwoners van Ninove nog een sociale woning kunnen krijgen, hebben mijn kameraden de 112 gebeld en zo ben ik in het Middelheimziekenhuis beland.
Daar hebben ze mij aan al hun machines gehangen en geconstateerd dat ik geen beroerte, geen vallende ziekte, geen delirium, geen Alzheimer en ook geen Parkinson had. Dus – en ook omdat ik intussen helaas alles wat ik vergeten was opnieuw wist – had ik een TGA: een transiënte globale amnesie.
Toen ze mijn verschrikte blik zagen, werd mij gezegd dat het een onschuldig verschijnsel is. Het bewijs zou zijn dat u het ook hebt gehad. In 2017. En dat uw carrière sindsdien alleen in stijgende lijn is gegaan. U bent nu zelfs Minister van Financiën. Het is in die hoedanigheid dat ik u aanschrijf.
Na het TGA-bericht wilde ik even tot rust komen bij een koffie in de cafetaria van het Middelheimziekenhuis. Daar ontdekte ik dat mijn portefeuille weg was. Foetsie! Weg! Gestolen! Identiteitskaart, bankkaart, kleefbriefjes van de ziekenkas, minstens vijf drankbonnen van café De Nieuwe Nachtegael: allemaal kwijt…
‘Ik ontdekte dat mijn portefeuille weg was. Foetsie! Weg! Gestolen!’
Om de miserie compleet te maken, weigerde men mij een koffie te geven. Het briefje van 20 euro dat ik gelukkig nog op zak had, werd niet aangenomen. Er kon alleen met een bankkaart worden betaald en mijn bankkaart zat in mijn gestolen portefeuille…‘Volgens de wet moet men overal met geld kunnen betalen,’ heb ik gezegd. ‘Dan moet ge maar een klacht indienen,’ was het antwoord. Vandaar dit schrijven.
Het dossier is helaas nog niet volledig. Vanwege de penibele stand van mijn bankrekening krijg ik slechts een nieuwe bankkaart als ik een identiteitskaart kan tonen, maar bij de Burgerlijke Stand krijg ik alleen een nieuwe pas wanneer ik met een bankkaart betaal. Tenzij ik mij op de kantoren van Deurne-Noord meld, alwaar ik alleen met de tram naartoe kan. Maar ook een tramticket kan ik alleen met een bankkaart kopen…
Is het mogelijk om het Middelheimziekenhuis, de Antwerpse stadsdiensten en de firma De Lijn in staat van beschuldiging te stellen omdat zij weigeren wettige betaalmiddelen te accepteren? Waarom worden wetten gemaakt als zelfs openbare instanties er hun voeten aan vegen?
‘Volgens de wet moet men overal met geld kunnen betalen.’
Uw doortastendheid kennende weet ik dat u dit niet zal laten passeren. In afwachting van uw interventies hoop ik een nieuwe TGA te krijgen zodat ik tijdelijk niet meer weet dat ik mijn portefeuille kwijt ben, dat ik ettelijke brieven met raampjes vanwege het Middelheimziekenhuis ontving, dat ik op mijn leesbril ben gaan zitten waardoor die gebroken is, dat mijn bovenbuur een drumstel heeft gekocht en nog zo wat.
Wellicht hoopt u – met al wat u aan uw kop hebt – ook regelmatig dat u nog eens een TGA krijgt. Wetende dat we lotgenoten zijn, groet ik u met gepaste Hoogachting,
Frederik De Meester,
U kent mij uit eerdere briefwisseling als Dikke Freddy.
Reacties [4]
Beste Dikke Freddy,
Het doet veel deugd dat een gewone burger mijn doortastendheid apprecieert en zelfs weet dat ik acht jaar geleden een transiënte globale amnesie heb gehad. Net als gij wist ik een hele tijd van toeten noch blazen. Ge weet dat ik me kapot werk voor mijn geliefde Vlaanderen, maar inderdaad, soms hoop ook ik een nieuwe TGA te krijgen . Dan kan ik die Vlaamse portefeuille die vol gaten zit toch eens voor een tijdje vergeten.
En dan moet me toch dit van het hart, Dikke Freddy. Ge weet dat ik veel aan mijn kop hebt, en dan komt gij nog zagen over een hoop pietluttigheden, bankkaarten, leesbrillen, kapotte knieën, metrotrappen en gemakchasses. De Weyts zal het wel oplossen.
Zo werkt dat niet jongen. Ik moet ook luisteren naar de grote baas en dat is nog altijd den Bart.
En… doe zelf ook eens een inspanning.
Hou er de moed toch maar in.
Uw dienstwillige minister.
Met uitzondering van uw brieven, zou een P(ermanente)GA over alle sociale wantoestanden een verademing zijn…
telkens weer pareltjes. ik wacht al op het volgende. merci freddy!
Zo herkenbaar, de toestanden in de sociale woning, onbegrijpelijk dat we dit nog steeds moeten meemaken hier in ons landje .het betalen met geld? Het verplicht gedwongen gebruik maken van websites, apps, en? Dat we niet kennen , noch bezitten, noch kunnen gebruiken. Waarom gemakkelijk als het moeilijk ook kan.